Poppen, sprookjes en gezang

vr 10/07/2015 - 12:30 Video update: wo 29/07/2015 - 12:58 ** Met Pentamerone brengen Laika en Theater FroeFroe een soort totaalvoorstelling. Fantastische poppen, mooi gezang, intrigerende sprookjes en gepassioneerde vertellers. En toch overtuigt deze voorstelling niet. De veelheid overschaduwt de inhoud. De satire van de verhalen verdwijnt in een geolied systeem van vertellen, spelen, zingen en koken.

podium pentamerone laika theater froefroe recensie eline van de voorde

Poppen en acteurs brengen sprookjes voor volwassenen

In 'Pentamerone' brengen theatergezelschap Laika en poppentheater Froefroe vijf oude koningsverhalen weer tot leven. Tijdens de voorstelling zit het publiek smakelijk te eten.

Je kan er soms te veel van verwachten, van een voorstelling. Het was uitkijken naar de sprookjes zoals ze ooit werden verteld, geen opgekuiste Disney versie, maar korte verhalen vol gruwel en vunzigheid die soms doen lachen en soms doen huiveren. Het uitgangspunt van deze voorstelling is de 'Pentamerone' van Giambattista Basile. Basile verzamelde allerlei sprookjes die postuum werden uitgegeven in een raamvertelling waarbij op 5 dagen 50 sprookjes werden verteld. Wij zijn getuige van één dag.

Geen intieme vertelling

Het uitgangspunt doet vermoeden dat Pentamerone een intieme voorstelling zal zijn. Iets dat we van dichtbij mee maken. Het is echter een teleurstelling wanneer we de zaal binnen wandelen. De gedekte tafels, want er is ook eten voorzien, staan als op een tribune achter elkaar. De verhalen worden op een podium verteld en we zitten er als gewone toeschouwers naar te kijken. Begrijpelijk om logistieke redenen en gemakkelijk omdat we alles kunnen zien, maar het doet de magie van het vertellen wat geweld aan. De spelers hebben geen malse opdracht. Ze moeten vertellen, acteren, poppen manipuleren, soms ook zingen en af en toe (al dan niet voor de show) in potten roeren. Ze stellen ons niet teleur, want het enthousiasme van de spelers is enorm en er lijkt nergens iets fout te lopen. Maar ergens onderweg krijgen we het gevoel dat de spelers te veel hooi op hun vork hebben genomen, dat ze te veel willen doen.

Te perfect

Als toeschouwer volgen we de verhalen wel, maar we worden er niet echt door bewogen. Soms is het grappig of akelig, maar het blijft allemaal wat oppervlakkig. Tussen de zang, muziek en vertelsels door, krijgen we ook nog te eten. De aandacht focussen lukt niet altijd meer en de vele sprookjes gaan te vluchtig voorbij. We zitten bovendien wat ongemakkelijk op onze kruk, die vastgemaakt is aan de tafel. Het voelt een beetje als een keurslijf en de voorstelling te veel als een geoliede machine. Misschien was het niet erg geweest om af en toe een foutje te maken, of het schema niet helemaal te kunnen volgen.

Alles in goede banen leiden, vraagt zoveel aandacht dat de passie die de spelers en makers voor het stuk hebben, niet overslaat op het publiek. De voorstelling wordt daardoor vooral entertainend. De inhoud van de sprookjes, waarin ijdelheid en egoïsme worden te kijk gezet, verdwijnt naar de achtergrond. Het is vreemd om te zien hoe een voorstelling die alles lijkt te hebben, toch geen overweldigende ervaring wordt. De verhalen zijn er, de spelers zijn enthousiast, de zang is wondermooi, de poppen zijn zonder twijfel geslaagd, en toch. Het is gewoon te veel. Zowel de spelers als wij kunnen het niet volgen. Van de intrige en satire van Basile’s Pentamerone blijft op het einde van de voorstelling jammer genoeg weinig over.

Eline Van de Voorde
Eline Van de Voorde is theaterwetenschapster en oud-medewerker bij Cobra.be. Momenteel is ze aan de slag in het Museum Dr. Guislain.

'Pentamerone' van Laika en Theater FroeFroe is te zien tijdens de Zomer van Antwerpen. Klik hier voor de speellijst.

yt