We Want More - Tristero & Transquinquennal

vr 24/04/2015 - 09:20 **** Tristero en Transquinquennal willen het in ‘We Want More’ hebben over oorlog. Maar wat ze brengen, is niet zomaar een oorlogsverhaal. De scène wordt het strijdtoneel en wij, het publiek, staan aan de andere kant. Van samenhorigheid naar strijd, van orde naar chaos, van muziek naar lawaai.

podium theater voorstelling tristero transquinquennal we want more recensie eline van de voorde

Bij een voorstelling over oorlog kunnen we al snel iets bedenken, zeker met de overdaad aan manieren om Wereldoorlog I te herdenken. Maar Tristero en Transquinquennal doen, zoals we stiekem hadden gehoopt, iets helemaal anders. Ze vertrekken helemaal niet vanuit WO I en ook andere oorlogen komen niet echt aan bod: geen zware oorlogsverhalen en geen re-enactment. In ‘We Want More’ wordt de scène het slagveld. Want de acteurs uit deze twee bevriende theatergroepen hebben het over de mechanismen van oorlog, de herhaling en de verrassende snelheid waarin een vredig moment omslaat in destructieve anarchie.

Chaos regeert

Het publiek op het verkeerde been zetten, lijkt in deze voorstelling een koud kunstje. We voelen al enig ongemak en een lichte angst voor participatie bij een anders nooit verplichte vestiaire in het Kaaitheater. Wat gaan ze met ons doen? We moeten toch niet mee doen? En ja, helaas, meedoen zullen we, maar zonder veel tegenpruttelen, want in het begin wordt alles in het werk gezet om ons op te zwepen, het groepsgevoel aan te wakkeren en ons vrolijk te maken. De kleine introductie over Spartaanse en Atheense vrouwen die seks als wapen gebruiken om vrede te sluiten, wordt abrupt onderbroken. Stilletjes en rustig start een herkenbaar deuntje, maar de herhaling en het lawaai liggen op de loer. Waar zijn die oordoppen wanneer je ze nodig hebt?

Op een subtiele en onverwachte manier belanden we plots in een folterende herhaling van muziek en oncontroleerbaar kabaal. Een vreugdevol tafereel dat eerst hilarisch en een tikkeltje absurd leek, mondt uit in irritante lawaaierige chaos. Wanneer de stilte valt, zijn we verward en licht verdoofd. Wat van de scène overblijft is een slagveld. Zijn er slachtoffers gevallen? Ze worden alvast geteld.

Vorm wordt inhoud

“The medium is the message” is duidelijk een motto in deze voorstelling. Tristero en Transquiquennal kennen de kunst om het ergens over te hebben zonder het te moeten vertellen. De theaterervaring is compleet of zoals staat op de dwarrelende blaadjes die met bakken uit de lucht komen gevallen: "you cannot create experience, you must undergo it”. We krijgen zonder theorie of filosofie een beeld van de mechanismen van oorlog, met enkele kleine en subtiele referenties naar de realiteit. We moeten het ervaren om het te begrijpen. Oorlog en vrede lijkt hier een opeenvolging van these en anti-these. Het noodzakelijke kwaad dat niet kan bestaan zonder het volmaakte goede, en omgekeerd. Ze hebben alles in huis gehaald om van theater een ware ervaring te maken: muziek en lawaai, chaos en rust, opzwepende deuntjes, participatie, decorwissels... We worden meegesleurd van een blinde euforie naar verschrikkelijke irritatie en soms zelfs kwaadheid. Ons hoofd bonst nog wanneer we de zaal buitenwandelen. ‘We Want More’ geeft op een onverwacht heldere manier een beeld van oorlog: de opzwepende oorlogsretoriek, het vreselijke oorlogsgeweld en de extase van de vrede. Ga het zien en onderga het, het is de moeite waard.

Eline Van de Voorde
Eline Van de Voorde is theaterwetenschapster en oud-medewerker bij Cobra.be. Momenteel is ze aan de slag in het Museum Dr. Guislain.