Wat bracht de krokusvakantie?

vr 20/02/2015 - 10:26 De krokusvakantie is traditiegetrouw hoogseizoen in het kinder- en jeugdtheater, met festivals zoals Spinrag, Krokusfestival en Jonge Snaken en heel wat premières. Onze recensent schuimde de festivals af. Zijn oordeel leest u hier.
Uilskuiken en Takkeling

Uilskuiken en Takkeling - De Maan (5+)

Sterrenstof ***½

Het stuk? Een redelijk banaal verhaaltje over twee uilskuikens die hun ouders verliezen door een aanval van de rivaliserende sperwerfamilie. Daarna groeien ze op onder de warme oksels van een appelboom. Raf Walschaerts (Kommilfoo) schreef de tekst en heeft daar weinig woorden voor nodig.

De vorm? De magie zit ‘m vooral in de vormelijke keuzes. Met een overheadprojector en boomschilfers wordt een bos gesuggereerd, de appelaar lijkt op een versteende heks uit een of andere Tim Burton-film, en het licht creëert verschillende sferen. Zeer fris en inventief allemaal.

Hoogtepunt? De slotscène. Hoewel De Maan een figurentheater is – toch het beeldende medium bij uitstek – wordt voor de laatste scène gekozen om enkel met audio (in surround!) te vertellen hoe beide vogels hun vleugels uitslaan. Geluid is het nieuwe beeld!

De spelers? Jonge wolven Thomas Van Caeneghem (ex-LUCA drama) en Greet Jacobs (ex-RITS), en een oudere dame als appelboom (een beurtrol). Thomas omgordt de gitaar en brengt dreigend muziektheater op fluistertoon, terwijl Greet meestal de figuren manipuleert. Thomas speelt ook de marginale, luie sperwer met Limburgs accent, die onder de sloef ligt van mevrouw sperwer. Beiden trekken ze bijzonder gekke bekken, met hun te grote, nerdy zonnebrillen die op de ogen van een uil lijken.

Eindoordeel? Na het bijzonder inventieve, maar veel te complexe 'Kleine Rode Eva' is deze tweede regie van Stef De Paepe bij De Maan een verrassend geslaagde voorstelling geworden, met een rustig verteltempo en voldoende prikkels om de fantasie te doen werken.

En wat vonden de kids? Die bleven verwonderd kijken omwille van zoveel bijzondere sferen, ook al zal misschien niet iedereen het verhaaltje en het open einde helemaal begrepen hebben.

Waar en wanneer

Hertehart

Hertehart - De Kolonie MT (4+)

Sterrenstof **

Het stuk? Het verhaaltje van Benjamin Vantourhout is weinig verrassend. Mevrouw Hart bleef alleen achter in het kasteel Hertehart, nadat kapitein Hert op ontdekkingsreis vertrok. Wanneer hij terugkomt, pakt hij zijn biezen en wil hij het afbollen naar een eiland in de oceaan. Tot mevrouw Hart haar liefde voor hem uitspreekt en ze samen in het kasteel blijven wonen.
De vorm? Een operette, compleet met kitscherige decors, kleurrijke kostuums en grote gebaren. De tekst wordt meestal gezongen, in een verzonnen taaltje met een stevige Duitse tongval.

De spelers? Leen De Veirman (o.a. Toneelgroep Nunc) speelt mevrouw Hart. Met haar bijzondere stem en charme zet ze de rol goed neer. Dimitri Duquennoy als de kapitein is helaas een minder goede zanger.

Eindoordeel? Een nogal eendimensionale, weinig verrassende creatie . Net zoals bij voorganger 'Umm' is er te veel herhaling (hoe de personages heten, waar ze zijn, etc.) en amper gelaagdheid die het ook voor de ouders interessant maakt. Na een kleine veertig minuten zit het er alweer op. De Kolonie MT heeft nog niet helemaal de juiste toon te pakken in haar voorstellingen voor een jong publiek.

En de kids? Visueel viel er genoeg te beleven voor de vierplussers (herten! bergen! zee!). Inhoudelijk werd het hen niet echt moeilijk gemaakt. Een goede eerste theaterkennismaking.

Waar en wanneer?

Raaklijnen

Raaklijnen - Keski.e.space (7+)

Sterrenstof ***

Context? Nu choreografe Alexandra Meijer coördinator bij vormingsorganisatie WiSPER is geworden, laat ze binnen haar gezelschap keski.e.space ook nieuwe mensen voorstellingen creëren, zoals Katrien Oosterlinck. De bijzondere locaties in de eerdere dansvoorstellingen van keski.e.space (supermarkt, bibliotheek, grasveld…) maken hier plaats voor de black box van een theaterzaal. Maar ook deze ruimte wordt op een inventieve manier heringericht.

De vorm? Raaklijnen is één grote vormenstudie. Er zijn de gele, oranje en rode bollen en lijnen waarmee een constructivistisch ballet wordt opgevoerd. Daarnaast mag/moet je als publiek al van bij aankomst meespelen, wandelen en bewegingen uitvoeren waarbij je kijkhouding constant verandert. De sfeer is zo veilig en rustig dat het nooit onprettig wordt om als publiek actief mee te werken. De soundscape en de kleine handelingen die je samen uitvoert, prikkelen je zintuigen.

Eindoordeel? Een vernieuwende creatie waarvan de grootste verdiensten zijn dat het publieksparticipatie tot iets evidents en fijns maakt, en dat het abstracte vormen zo speels inzet. Nog niet alle overgangen liepen op de premièredag even vlot. Soms dacht ik dat enkele dansscènes gerust plaats mochten maken voor nog meer experiment met publieksopstellingen en interactie.

En de kids? Die vonden het fantastisch: dansers die op enkele centimeters naast je tegen de grond zoeven, de bewegingen die je zelf mag doen… Tijdens de voorstellingen op Krokusfestival waren er erg weinig kinderen en veel internationale bezoekers uit de sector, wat voor de makers zelf niet evident bleek, maar mij niet stoorde. Met meer kinderen in de ruimte zou de sfeer zeker nog uitbundiger geweest zijn.

Waar en wanneer?

Slumberland

Slumberland - Zonzo Compagnie (6+)

Sterrenstof ****

Het stuk? Alles wat er zich in het hoofd van een kind afspeelt tussen het moment dat het naar bed moet en het ook effectief naar dromenland vertrekt.

De vorm? Twee muzikanten die voor iedere scène een nieuwe song in het Nederlands zingen, terwijl er op een groot scherm achteraan dromerige filmbeelden geprojecteerd worden. Op de kleine tv’tjes die tussen de instrumenten staan, vertellen kinderen waarvan zij bang zijn in bed of waarover zij dromen.

De spelers? An Pierlé en Fulco Ottervanger zingen heerlijk theatraal. En Nathalie Teirlinck tovert opnieuw de mooiste dromerige beelden uit haar filmcamera. Net als in 'Starend Meisje' en 'Send All Your Horses' bewijst Teirlinck hoe uniek haar beeldtaal is en hoe goed ze die weet in te zetten voor theater. Na haar felbejubelde kortfilms wordt het nu reikhalzend uitkijken naar haar eerste langspeelfilm 'Tonic Immobility'.

Eindoordeel? Een slaapverwekkend mooie voorstelling. Zonzo Compagnie bewijst na 'Starend Meisje', 'Mile(s)tones' en 'Listen to the Silence' opnieuw wat een straffe nieuwkomer het is binnen het uitdagende muziektheater voor een jong publiek.

En de kids? Zonzo Compagnie maakt zeker niet de gemakkelijkste voorstellingen voor kinderen. Sommige kids (toegegeven, onder de minimumleeftijd) begonnen zelfs te huilen of kropen dichter op de schoot van mama. Maar een kind dat naar een kind kan kijken op scène, zal zich altijd identificeren.

Waar en wanneer?

Slow Sports Kids - fABULEUS

Sterrenstof *** ½

Het stuk? Een bewerking van Albert Quesada’s eerdere voorstelling 'Slow Sports', ditmaal voor een kinderpubliek in de schoot van fABULEUS. Dit is een themavoorstelling rond sport, de verschillende disciplines en de randvoorwaarden die erbij komen kijken (tv-interviews, volksliederen meezingen,…).

De vorm? Het eerste deel is voornamelijk abstract: bewegingen en scènes uit sporttakken worden (meestal) in slowmotion uitgevoerd en vloeien naadloos over in andere sportdisciplines: een geoliede choreografie die zowel op de gniffelspieren werkt als geësthetiseerde schoonheid oplevert, niet in het minst door het indrukwekkende lichtplan. Het tweede deel is dan weer een stijlbreuk. Plots wordt het veel concreter en directer: er wordt meer geacteerd, er volgt een partijtje botsbal met fluo hesjes en een minitafeltennismatch. Doorheen de hele voorstelling wordt allerlei leuks gedaan met projecties.

De spelers? Vijf dansers. Deze club rond de Spaans-Brusselse choreograaf Albert Quesada werkte al eerder samen voor de volwassenversie van 'Slow Sports' en het uitstekende 'Wagner & Ligeti', en is dus prima op elkaar ingespeeld. Een gezelschap lijkt in de maak. De geacteerde scènes zijn in het algemeen toch minder dan de gedanste stukken.

Eindoordeel? Een erg bijzondere, speelse productie die behoorlijk herkenbaar is, omdat je beelden herkent uit je eigen sportleven of van op televisie. Een frisse dansvoorstelling met veel potentieel om kinderen warm te maken voor hedendaagse dans. Een internationale carrière lonkt.

En de kids? They loved it. Zeker in de vijf minuten durende geïmproviseerde minitafeltennismatch, waar ze naar believen “opnieuw!” mochten roepen, waarna de dansers het laatste punt in slowmotion naspeelden.

Waar en wanneer?

Carrara

Carrara - Studio Orka (7+)

Sterrenstof? *** ½

Het stuk? Twee broers zijn aan de slag in hun atelier: de ene als noeste beeldhouwer, de andere als assistent en model. Het publiek komt op atelierbezoek, maar wordt er getuige van hoe het tussen beide broers op de spits loopt, wanneer het familieverleden ter sprake komt.

De vorm? Een rommelig atelier, met grote kisten die doorlopen tot de tribune en waar het publiek op zit. Een werkplank. Veel plaasteren bustes. Lakens en doeken die diepte creëren. En zelfs de voorpagina van Charlie Hebdo. Net als in vorige Studio Orka-voorstellingen 'Zoutloos' en 'Jacobsneus' zit er in Carrara een scène (de twee vechtende broers) waarin technisch en scenografisch alle remmen los mogen.

De beste oneliners? Over het familieverleden: “Wij zeiden elkaar geen goedemorgen, wij sloegen elkaar een goedemorgen.” Over het creatieve leven: “Verveling is voor mensen zonder verbeelding.” Over de beklemming die de assistent bij de beeldhouwer ervaart: “Ik versteen hier bij u, ik verstof hier bij u.” en ook “Gij zijt geen kunstenaar, gij zijt een knutselaar.”

De spelers? Twee debutanten bij Studio Orka: Joris Van Den Brande als de grumpy workaholic en Stijn Van Opstal als de speelse, maar luie spring in ’t veld. Beiden brengen het er goed vanaf en zijn qua speelstijl erg complementair.

Eindoordeel? Lange tijd leek het erop dat 'Carrara' minder de poëzie en tragiek uit andere producties kon benaderen en voor het eerst een minder dan uitstekende Studio Orka-productie zou opleveren. Maar zoals wel vaker bij dit Gentse gezelschap zit het venijn in de staart: een verrassende plotwending en een ontroerend slotbeeld zorgen alsnog voor een emotionele rilling. Uiteindelijk gaan alle voorstellingen van Studio Orka over gemis en hoe je door fantasie de herinnering aan wat verdwenen is, levendig kunt houden. 'Carrara' is hierop geen uitzondering.

En de kids? Zij voelden zich zo betrokken dat ze, zoals in het oude sprookjestheater, meespeelden: naar de ene broer riepen ze waar de andere zich verstopt had, of ze verklikten wie het deurtje van de diepvries liet openstaan.

Waar en wanneer?

Filip Tielens
Filip Tielens is freelance podiumjournalist en geeft ook inleidingen, nagesprekken en workshops. Met het kunstkritiekcollectief De Zendelingen maakt hij podcasts en filmpjes waarbij de dialoog tussen toeschouwers, theatermakers en critici centraal staat.