We don't speak to be understood - Benjamin Verdonck en Pieter Ampe

ma 27/04/2015 - 10:35 ** Bijna woordeloos geven Benjamin Verdonck en Pieter Ampe hun eigen visie op Vivaldi’s vier seizoenen. De muziek is de leidraad voor deze absurdistische voorstelling die vooral ritme en eigen associaties gebruikt om de compositie weer te geven.

we don't speak to be understood benjamin verdonck pieter ampe vivaldi de vier seizoenen campo toneelhuis kvs

Één zinnnetje, niet meer. Één zin om het hele stuk te starten. Voor de rest zeggen ze niets, want woorden hebben ze niet nodig om begrepen te worden. Of zo formuleren Benjamin Verdonck en Pieter Ampe het toch in de titel. Of dat in werkelijkheid zo is, valt af te wachten. Het decor geeft weinig prijs. De objecten op scène tonen geen samenhangend geheel. We zien Verdoncks schoenen al even piepen van onder het gordijn voor hij op het podium verschijnt. Opzettelijk onhandig en licht stamelend begint hij de voorstelling.

© Phil Deprez

Verdonck en Ampe lijken zich in ‘We don’t speak to be understood’ vooral te verliezen in absurdisme en kwajongenshumor. De basis voor hun stuk zijn de ‘Vier Seizoenen’ van Antonio Vivaldi, die na het eerste en enige introductiezinnetje worden opgezet. De platenspeler kraakt en laat dan de alom bekende muziekcompositie horen. De twee performers volgen de ritmes van de muziek en geven hun eigen versie van elk seizoen. Het ene al meer herkenbaar dan het ander: vallende sneeuw, windvlagen, zoete lentehoning en schroeiende zomerhitte. Telkens gebruiken ze absurde humor om het wisselen van de seizoenen te illustreren.

Het publiek lacht gretig mee met het ritmisch geblaf, klauteren in, op en uit allerlei objecten, het doorgeven en besmeuren met honing, het katachtig kruipen van plaats naar plaats… Maar ergens onderweg vragen we ons af waar dit alles over gaat. Het einde van de voorstelling is een soort van apotheose die een tipje van de sluier moet oplichten. Een overdreven omslingerde kerstboom wordt in de hoogte gezet. Op de kitscherige tonen van ‘Do they know it's christmas time' worden de twee acteurs half weggeblazen. Ze proberen te volharden in de artificiële, geposeerde houdingen. Het is het enige moment waarbij we een scherpe referentie krijgen naar wat zich buiten het stuk afspeelt. Het toont het absurde van de realiteit. In het ene deel van de wereld zijn we bezig met pakjes, feest vieren en feestmaaltijden, wanneer in andere delen van de wereld velen verhongeren. Hoe hard je er ook iets wilt aan doen, op een manier lijkt het altijd alsof degene die meer heeft vanuit een hoge en comfortabele troon parmantig iets doet aan de problemen in de wereld.
 

Hoe onbegrijpelijk en absurd de verdeling en kloof tussen arm en rijk mogen zijn, het is pas in dit korte moment op het einde van de voorstelling dat we een glimp opvangen van wat verder gaat dan slapstick en deugnieterij. De voorstelling pretendeert veel meer te zijn dan enkel humor, lijkt iets te willen zeggen over de wereld, maar doet het enkel kort en vluchtig. Dat het leven en de wereld van op een afstand absurd zijn en lijkten, daar kunnen we ons iets bij voorstellen. Meer dan dat lijkt het stuk echter niet te vertellen. De vorm is zoals we hadden verwacht van Verdonck en Ampe, maar inhoudelijk zijn onze verwachtingen verre van vervuld.

Eline Van de Voorde
Eline Van de Voorde is theaterwetenschapster en oud-medewerker bij Cobra.be. Momenteel is ze aan de slag in het Museum Dr. Guislain.

[We don't speak to be understood - Benjamin Verdonck en Pieter Ampe / KVS, Toneelhuis & CAMPO.

Van 28 april tot 2 mei in KVS_Box, Brussel.
Van 6 tot 10 mei in de Bourlaschouwburg, Antwerpen.]