Walter Van Beirendoncks operadebuut

vod
vr 13/02/2015 - 10:15 Om zijn job als ontwerper boeiend te houden, neemt Walter Van Beirendonck er om de twee jaar een zijproject bij. Deze keer ging hij in op de vraag van de Vlaamse Opera om de kostuums te tekenen voor de nieuwe operaproductie 'Akhnaten'. Het resultaat is een verbluffende, visuele trip.

vlaamse opera akhnaten philip glass nigel lowery walter van beirendonck geert van rampelberg egypte

'Akhnaten' is een stuk uit 1984, de derde opera van Philip Glass, componist van minimalistische muziek. Het verhaal draait rond de Egyptische farao Amenhotep IV, die in 1375 vóór Christus de Egyptische troon bestijgt, zichzelf ‘Akhnaten’ noemt, het veelgodendom afschaft en een monotheïstische cultus rond de zonnegod Aten installeert. Hij sticht een nieuwe stad en laat zijn vernieuwingsgedachten ook op andere terreinen gelden. De vernieuwingsdrang van Akhnaten roept al snel de nodige weerstand op. De voormalige priesters sporen het volk aan om de farao ten val te brengen en de oude orde te herstellen. 'Akhnaten' wordt gezongen in het Engels, Egyptisch, Akkadisch en Hebreeuws.

Akelig actueel

Deze versie van 'Akhnaten', die in Antwerpen en Gent te zien zal zijn, is het geesteskind van Nigel Lowery, een Britse regisseur die voor de Vlaamse opera eerder al een humoristische 'Candide' maakte. Maar de voorstelling ademt ook van kop tot teen Walter Van Beirendoncks beeldtaal uit.

Het is acteur Geert Van Rampelberg die ons, in zijn rol als schrijver, meeneemt van scène naar scène. 'Akhnaten' is geen lineair verhaal, het is een opeenvolging van visueel indrukwekkende evocaties. Van het bezingen van de zonnegod tot het volk dat in opstand komt en de oproerpolitie die de opstand neerslaat. Beelden die akelig dicht bij de actualiteit aanleunen.

Eclectisch

We zien goudkleurige gewaden en rokken in plissé, een gouden honden- en vogelkop als masker. Die herkenbare elementen uit de Egyptische mythologie worden moeiteloos gecombineerd met de hedendaagse jongerencultuur: dikke gouden kettingen en ringen, opvallende sneakers en plateauzolen. Ook de choreografie sluit daar naadloos bij aan. En met de Masereelachtige figuren die op het decor worden geprojecteerd en de opvallende make-up van Inge Grognard, wordt het helemaal een eclectische voorstelling. Het is duidelijk dat Walter de vrijheid heeft gekregen om zijn ding te doen en dat hij die kans met heel veel plezier heeft gegrepen.