Magali Degrande infiltreert in ‘Het fantastische leven van de heilige Sint-Christoffel…’

ma 30/07/2012 - 17:04 Magali Degrande verdiept zich in ‘Het fantastische leven van de heilige Sint-Christoffel…’, een voorstelling van Silence Fini en De Werf. Een klein zintuiglijk verhaal dat verwijst naar de grote angsten: de schrik voor het onverwachte en het monsterlijke.

podium theater magali degrande het theaterfestival de barbaren fabuleus het fantastische leven van de heilige sint-christoffel zoals samengevat in twaalf taferelen en drie liederen silence fini de werf

De postduif zet een sprintje in (en gaat zelfs een beetje digitaal)

22 augustus

De aanhouder wint: ik heb post van Simon!

Mijn brievenbus zat deze week weer vol verrassingen:
Een kaartje van mede-barbaar Marieke (vanop een Franse berg die naar het schijnt wel een beklimming waard is), eentje van mede-barbaar Maxime (uit Venetië, mét gondel!) , een voor meerdere interpretaties vatbare postkaart van de beste (zij het licht misantropische) muzikante die ik ken (uit Zuid-Tirol) ééntje van de ouders (uit Granada), en zelfs één uit Taiwan, van een nobele onbekende (hierover later meer!)

Maar Simons bericht vind ik ergens anders. Hij koos voor de digitale postduif. Zijn bericht is kort, maar krachtig en verklaart meteen de wekenlange radiostilte:

magali - ik ben een hele tijd weggeweest
we bouwen woensdag op in de singel
vanaf elf uur
kom je meedoen?
Simon

Verdorie! Dat ik dit nu net moet lezen als het al bijna donderdag is!

En het verklarende gehalte van zijn e-mail is ook relatief. Waar is hij heen geweest? Was hij op reis? En zo ja, had hij dan ook echt een reissoundtrack, zoals ik me aan het begin van dit avontuur inbeeldde? Was hij op tournee met Silence Fini? Heeft hij zijn handdoeken eerst in zijn valies gestoken? Wil hij zijn reiservaringen met mij delen?

Een ontmoeting, zeker met het theaterfestival voor de deur (morgen is het zover!) lijkt nu echt wel het beste idee.

Ik vroeg hem zonet via mail om herkansing. Even kort. Even krachtig:

Beste Simon,
Zijn jullie er morgen ook nog?
Of vrijdag?
Barbaarse groet,
Magali

Misschien tegenstrijdig met de voorafgaande ‘revival’ van de postkaart, maar eerlijk is eerlijk: met dit medium zal de communicatie (hopelijk) een pak sneller gaan.

In ieder geval, beste reisgenoten: ik hoop dat onze wegen -die van mij en Silence Fini, maar evengoed die van mij en de Barbaren (van wie ik het geschrift nu eerder zal kunnen herkennen dan hun gezichten) en die van mij en u -elkaar snel mogen kruisen. Bij voorkeur in de buurt van de Singel in Antwerpen.

Lees de volledige blog hier.

Op zwier in Zaventem

15 augustus

Ik beken: ik ben dan toch gezwicht voor de steeds dieper knagende reiskriebels. Weg moest ik. Niet zo heel ver weg natuurlijk, want ik werk in de week. Maar eventjes ertussenuit, dat moest wel kunnen. Eerste mogelijke bestemming: Roermond: de enige plek in de hele wereld waar een kathedraal staat die gewijd is aan de heilige Sint-Christoffel. Maar de treinrit erheen is omslachtig (drie overstappen), lang (toch een paar uur) en ook niet zo heel goedkoop.

Allemaal argumenten waardoor ik me eigenlijk niet zou mogen laten tegenhouden. Misschien is een reis juist leerrijker als er wat hindernissen zijn onderweg? Maar ik besluit toch om het geld van de trein uit te sparen en er nog meer postzegels mee te kopen.

Tweede mogelijke bestemming, de luchthaven van Zaventem: meer reizigers, vertrekkers en terug thuiskomers kan ik op één plaats niet vinden.

Op de trein naar Zaventem schrijf ik nog eens naar Simon. Mijn postgesprekken met hem zijn meer monologisch dan dialogisch. Maar het blijft fascinerend. Bij elke kaart die ik hem schrijf, denk ik na over dingen die voor mij onontbeerlijk zijn op reis. En ik ben niet bang om hem te stalken. Uiteindelijk kennen we elkaar niet.

De kaart is wel toepasselijk. Ik denk dat er een soort bedevaartsoord opstaat. Als je op reis gaat en je bidt eerst tot de heilige Christoffel, zijn bedevaartsoorden misschien wel een goede bestemming. Ik vraag Simon of hij, behalve zijn Sint-Christoffelbeeldje misschien een ander, persoonlijk bijgeloof heeft. Een vast ritueel bij het vertrekken. Bij het terug thuis komen misschien. Zelf ben ik er heilig van overtuigd dat een reis kan mislukken als ik niet als eerste de handdoeken inpak. Ik besef ook wel dat dat nergens op slaat: als de valies tussen de andere koffers wordt gegooid, heb ik geen enkele controle meer over wat bovenaan of onderaan ligt. Maar het moet zo bij mij: handdoeken eerst. Waarom weet ik niet.

Lees de volledige blog hier.

Kaartjes uit het Wilde Dichtbij en hondse, ondergrondse reizen

6 augustus

Gegroet daar, ver weg of dichtbij,

Geen idee hoe uw vakantie aan het verlopen is, maar hier is alles naar wens. Het eten is lekker, de mensen zijn vriendelijk (want ja, ik woon hier nu al lang, maar dat de Gentenaars een hart van goud hebben, mag ook eens gezegd worden) en ik krijg, sinds ik mijn blik heb gericht op de wereld van de reizenden regelmatig postkaartjes toegestuurd. Top!

Zo arriveerde hier al post uit diverse windhoeken (in alfabetische volgorde):

-Antwerpen (van de mij tot nu toe onbekende mede-barbaar Hestia),
-Bassevelde (van het meisje wier thesis ik heb nagelezen)
-Brugge (van mijn liefste huisgenootje)
-Geiranger -ergens in het woeste, hoge noorden (van de sympathiekste familie uit Tienen en ver daarbuiten)
-Mariakerke (van hetzelfde liefste huisgenootje, maar dan op kamp)
-Saxnäs (nog eens noordelijke post)
-Watou (van mijn avontuurlijke, halve Ierse partner-in-crime)

Elk bericht in mijn brievenbus wist een glimlach op mijn gezicht te toveren. Nochtans komen de kaartjes- met uitzondering van de Scandinavische- allemaal uit eigen land. Kan ik ze dan eigenlijk nog gebruiken als symbool voor de reis? Wat is een reis eigenlijk? Moet het begrip slaan op een fysieke verplaatsing? Is een reis intenser als je verder weg gaat, verder weg van alles wat je vertrouwd is? Waar liggen de grenzen van iemands comfortzone? Is iemand die naar China gaat voor zaken, maar niets meer ziet dan het interieur van zijn hotel, eigenlijk wel écht op reis? En kan ik, hier in mijn thuisstad, de illusie opwekken op reis te zijn, door kaartjes te schrijven en te ontvangen naar en van vrienden en onbekenden?

Zoveel vragen, dan kan enkel nog de dikke Van Dale voor opheldering zorgen (of Simon Allemeersch misschien – maar sinds die ene mysterieuze, lege postkaart is het ijzingwekkend stil in zijn kamp).

Volgens het woordenboek is een reis – naast een gewestelijk woord voor een berisping, say what- het gaan of trekken naar een verwijderde plaats, of van de ene plaats naar de andere, of langs verschillende plaatsen terug naar het uitgangspunt.

Er zou dus een verplaatsing moeten zijn. Openbaringen en ontdekkingen zitten blijkbaar op geen enkele manier in het woord ‘reis’ vervat. ‘Reis’ in de figuurlijke betekenis, komt enkel voor als een eufemisme voor ‘overgang van leven naar de dood’.

Maar wacht eens even: misschien gaat het stuk van Silence Fini wel over de dood? Over die laatste reis die een mens kan maken? Dagen heb ik me afgevraagd waar de hondenkop op Simons kaartje, de kop waarmee Sint-Christoffel vaak wordt afgebeeld- op terug te voeren is. En nu, terwijl ik dit typ, met de Van Dale op mijn schoot, schiet mij plots een mogelijke verklaring door het hoofd. Zou het een link kunnen zijn naar de Egyptische God Anubis? Steevast afgebeeld met jakhalskop (en door de Grieken met, jawel: een hondenkop) en altijd in de buurt als er een Egyptenaar met zekere faam gebalsemd moest worden en tot mummie moest worden verwerkt. Christoffel als begeleider van de reizigers- in alle maten en gewichten- maar ook van de stervenden?

Ik laat de vraag open, maar hoop de tocht met u, beste lezer, toch voornamelijk in het rijk der levenden voort te zetten.

Wees gegroet Magali

14 juli

Sint-Christoffel, Christoforus voor de vrienden, wordt mijn voorbeeld. Als patroonheilige van de reizigers, is hij onontbeerlijk in deze zomermaanden, waarin België leegloopt, en de valiezen op de bagageband in Zaventem u sneller voorbijflitsen dan Speedy Gonzales zijn cartoonmakkers. Christoffel is de heilige op wiens stappen ik zal terugkeren, wiens beeltenis ik zal zoeken op straat en in allerhande voertuigen. Ik vertrek op reis met hem in mijn kielzog, ook al weet ik nog niet precies waarheen. De expeditie die ik deze zomer zal ondernemen hoeft niet noodzakelijk gepaard gaan met een fysieke verplaatsing. Soms is een boek, een gerecht of een postkaartje al genoeg. Ik wil vooral nieuwe werelden ontdekken. Ik verlaat mijn eigen wereld en dring binnen in die van gezelschap Silence Fini. Zij maakten een stuk, helemaal gewijd aan de goedheilige Sint-Christoffel. Ook zij koesteren misschien een zekere heiligenambitie of een bijzondere reismicrobe. Ik kijk nu al uit naar het moment waarop onze wegen zullen kruisen. Maar ik ben niet gehaast. De reis is belangrijker dan de bestemming. Ik ben alvast vertrekkensklaar. U ook?

Bekijk de volledige blog hier.