Richard Thompson – Still

vr 03/07/2015 - 13:26

muziek richard thompson still recensie dirk steenhaut

Iedere noot is onmisbaar

Richard Thompson heeft nog nooit een plaat gemaakt die minder is dan uitstekend. En naar ‘Still’, zijn zestiende langspeler, te oordelen, is hij niet van plan het op zijn 66ste plots over een andere boeg te gooien. Dit keer trok de Britse folkrockpionier naar Chicago, waar Jeff Tweedy van Wilco op de producersstoel plaats mocht nemen.

Naar zijn eigen zeggen wilde de artiest uit zijn comfortzone worden gelokt, maar aan het eindresultaat valt dat niet echt te horen. Op ‘Still’ vind je gewoon alle kwaliteiten terug die zijn liedjes doorgaans zo bijzonder maken. Thompson is een prima verteller, die in zijn verhalen over gevaarlijke vrouwen en onbetrouwbare mannen voor zijn personages veel empathie aan de dag legt. Bovendien is hij, zowel elektrisch als akoestisch, een welsprekende en veelzijdige gitarist, die zich nooit bezondigt aan gratuite solo’s. Iedere noot die hij uit de snaren perst, heeft een duidelijke functie en dient om de inhoud van de songs te verdiepen.

Dat is bijvoorbeeld het geval in ‘All Buttoned Up’, over het tot preutsheid leidende seksuele klimaat in de jaren vijftig; in het van spijt doordrongen ‘She Never Could Resist A Winding Road’; het pakkende ‘Patty Don’t You Put me Down’ en het donkere, op het scherp van de snee gebrachte ‘Long John Silver’. Richard Thompson mag dan al enkele decennia in Californië wonen, hij heeft de Britse folk uit zijn begindagen bij Fairport Convention nog altijd in de vingers. Daarvan getuigt het subtiel vormgegeven ‘Josephine’. Nog meer melancholie en tristesse horen we in ‘Where’s Your Heart’ en ‘Broken Doll’, waarin de genuanceerde aanpak van Tweedy tot ronduit fraaie resultaten leidt.

In het galopperende ‘Pony in the Stable’, legt Richard Thompson, als vanouds, enkele keltische accenten. De afsluitende jump blues ‘Guitar Heroes’ is dan weer een hommage aan de inspiratiebronnen waar hij zich aan laafde tijdens zijn jeugd. De gitarist maakt zich hier de speelstijlen van Django Reinhardt, James Burton, Chuck Berry, Hank Marvin en Les Paul eigen. “I still don’t know how they did it”, zingt hij bescheiden, nadat hij in de elf voorgaande nummers haast achteloos de sterren van de hemel heeft gespeeld.

Die zelfrelativerende humor tekent hem ten voeten uit en verklaart waarom Thompson nooit tot het sterrendom is toegetreden. Een echte muzikant haalt zijn voldoening wel elders vandaan. Maar zoals hij met een plaattitel als ‘Still’ aangeeft, denkt hij nog lang niet aan ophouden. En dat is een hele geruststelling.

Dirk Steenhaut
Dirk Steenhaut studeerde Engelse letterkunde aan de VUB en was ruim twintig jaar muziekjournalist bij de krant De Morgen. Hij werkt nu freelance, onder meer voor Cobra.be, Knack en het cultuurmagazine Staalkaart.

[“Still” – Richard Thompson. Proper Records, 2015]

Richard Thompson concerteert op woensdag 7 oktober in de Brusselse AB.