Graham Parker – Mystery Glue

wo 24/06/2015 - 11:46

graham parker the rumour mystery glue pop rock soul recensie dirk steenhaut

Meer nostalgie dan opwinding

Ondergetekende heeft altijd een zwak gehad voor Graham Parker. De zanger past, samen met Elvis Costello en Joe Jackson, tot de Britse generatie angry young men die zijn wortels had in de pubrock maar pas doorbrak in het kielzog van de punk. De drie heren waren – en zijn nog altijd – begenadigde songschrijvers, die steevast werk van niveau blijven afleveren. Soms zit er wel eens een zwakke plaat tussen, maar je wil ze toch altijd gehoord hebben.

De inmiddels 64-jarige Graham Parker werd tijdens zijn gloriejaren bijgestaan door The Rumour, een geweldige begeleidingsband die net zo geknipt was voor zijn songs als de E Street Band voor die van Springsteen. In 2011 werden Parker en zijn oude makkers, voor het eerst sinds ‘The Up Escalator’ uit 1980, herenigd, wat een jaar later resulteerde in de half geslaagde cd ‘Three Chords Good’. Die samenwerking wordt nu voortgezet op ‘Mystery Glue’, maar tot echte verrassingen leidt ze nergens. Parker zingt nog altijd prima en is zijn metier als songschrijver nog lang niet verleerd, maar je hebt het allemaal al eens eerder en, vooral, dwingender gehoord.

Sommige nummers verwijzen stilistisch en inhoudelijk opvallend expliciet naar de rhythm & blues of door Motown gefilterde country- en folkrock uit Parkers seventiesdagen. De muzikanten doen hun werk voortreffelijk: de chemie – de ‘Mystery Glue’ uit de titel – is er nog steeds. Alleen zijn de jonge honden van weleer vandaag heren van middelbare leeftijd geworden. Ze scheppen nog wel plezier in het samen musiceren, maar de Sturm und Drang en de urgentie van weleer zijn ver te zoeken. Als luisteraar voel je bij het vingerknippende ‘Pub Crawl’, de goed geconstrueerde soulpop van ‘Flying Into London’ of de veerkrachtige R&B van ‘I’ve Done Bad Things’ veeleer nostalgie dan opwinding.

Voorts bevat ‘Mystery Glue’ enkele vertrouwde stijloefeningen, van luchtige boogie woogie (‘Railroad Spikes’) tot omineuze reggae (het uitstekende ‘Fast Crowd’). Graham Parker, die vroeger zo vaak furieus en snerend uit de hoek kwam, is met de jaren milder geworden en heeft zich met het leven verzoend, al toont hij af en toe, zoals in ‘Slow News Day’ en ‘My Life in Movieland’, nog zijn sarcastische kant. ‘Mystery Glue’ is een charmante, opgewekte, vertrouwd aandoende plaat waar niets mis mee is. Vuurwerk mag u van de alliantie met The Rumour echter niet meer verwachten. Tot tweemaal toe ontwaren we, godbetert, zelfs een kazoo in het geluidsbeeld.

Het is nu wel duidelijk dat Parker geen topplaten van het type ‘Howlin’ Wind’, ‘Heat Treatment’, ‘Squeezing Out Sparks’, ‘Aother Great Area’ of ‘The Mona Lisa’s Sister’ meer in zich heeft. Begrijpelijk, maar ook: verdomd jammer.

Dirk Steenhaut
Dirk Steenhaut studeerde Engelse letterkunde aan de VUB en was ruim twintig jaar muziekjournalist bij de krant De Morgen. Hij werkt nu freelance, onder meer voor Cobra.be, Knack en het cultuurmagazine Staalkaart.

['Mystery Glue' – Graham Parker & The Rumour. Cadet Concept/Universal, 2015]

► beluister dit album via Spotify