Van de vergetelheid gered

Decennialang bleef de Amerikaanse folk- en blueszangeres Karen Dalton een goed bewaard geheim. In de vroege jaren zestig werd ze, met haar banjo en twaalfsnarige gitaar, regelmatig gesignaleerd in de clubs en koffiehuizen van Greenwich Village, waar haar aan Billie Holiday herinnerende stem indruk maakte op jonge folksingers als Fred Neil en Bob Dylan. Maar Dalton was zowel koppig als dodelijk verlegen en hield zich liever op in de schaduw. Haar complexe persoonlijkheid, in combinatie met een desastreuze drugsverslaving, weerhield er haar van een echte carrière op te bouwen.

Karen Dalton maakte bij leven slechts twee platen: ‘It’s So Hard To Tell Who’s Going to Love You The Best’ (luister hier ♫) en ‘In My Own Time’ (luister hier ♫), respectievelijk verschenen in 1969 en ’71. Die lp’s, met uitsluitend intense vertolkingen van andermans werk, werden destijds nauwelijks opgemerkt. Pas toen een jongere generatie artiesten, onder wie Denvendra Banhart en Joanna Newsom, Daltons naam regelmatig liet vallen in interviews en beide platen in de loop van de nineties opnieuw werden uitgebracht, werden ze erkend als de absolute meesterwerken die ze eigenlijk altijd al waren geweest.

Karen Dalton was amper 53 toen ze in 1993 stierf, als gevolg van armoede en ontbering. Maar aan haar toenmalige partner, gitarist Peter Walker, liet ze wel vier schriftjes na, met gedichten en songsteksten, heel af en toe voorzien van rudimentaire akkoordenschema’s. Die artistieke erfenis werd pas onlangs openbaar gemaakt en vormt nu het fundament van de cd ‘Remembering Mountains: Unheard Songs By Karen Dalton’. Elf zangeressen met verschillende achtergronden kregen ‘carte blanche’ om enkele van die teruggevonden schrijfsels van een melodie te voorzien. In dat opzicht herinnert het project aan de diptiek ‘Mermaid Avenue’, waarop Billy Bragg, Wilco en Natalie Merchant iets soortgelijks deden met teksten van Woody Guthrie.

De aangezochte chanteuses zijn zo verstandig zich niet te spiegelen aan Karen Daltons stijl, maar blijven trouw aan zichzelf. In de handen van Sharon van Etten (en Hamilton Leithauser van The Walkmen) is ‘Remembering Mountains’ dus doordrongen van melancholie. ‘All That Shines is Not Truth’, door Patty Griffin opgenomen in een kerk in Austin, Texas, krijgt dan weer een organisch gospeltintje. 

Dat de plaat onvermijdelijk als een compilatie klinkt heeft te maken met het feit dat de vertolksters nogal van elkaar verschillen. Lucinda Williams brengt ‘Met an Old Friend’ als een bluesy countrysleper, compleet met expressieve slidegitaar, terwijl Josephine Foster dezelfde tekst nagenoeg a capella brengt en Julia Holter in ‘My Love My Love’, net als op haar eigen cd’s, de ene vocale laag op de andere stapelt. Andere zangeressen die met Daltons teksten over liefde, verlies en de zoektocht naar geestesrust interessante dingen doen, zijn onder anderen Marissa Nadler, Isobel Campbell en Tara Jane O’Neil.

Hoe jammer het ook is dat we nooit zullen weten hoe de originals écht hadden moeten klinken, is het bemoedigend dat de betrokken zangeressen de onafgewerkt gebleven nummers van hun gewaardeerde voorgangster niet zomaar tussen de plooien van de tijd hebben laten verdwijnen. ‘Remembering Mountains’ is dus een waardevolle aanvulling bij Karen Daltons officiële oeuvre.

Dirk Steenhaut
Dirk Steenhaut studeerde Engelse letterkunde aan de VUB en was ruim twintig jaar muziekjournalist bij de krant De Morgen. Hij werkt nu freelance, onder meer voor Cobra.be, Knack en het cultuurmagazine Staalkaart.

['Remembering Mountains: Unheard Songs By Karen Dalton' – Diverse artiesten. Tompkins Square/V2, 2015]

► beluister dit album via Spotify