Elko Blijweert & Frans Van Isacker - Atlajala Land

vr 19/06/2015 - 15:26

elko blijweert frans van isacker atlajala land heaven hotel rat records jazz improvisatie recensie guy peters

Twee seconden van ‘Silver Gates – Opening’ volstaan om de gedachten te doen afdwalen (of beter: met geweld weg te stampen) naar hysterische duoherrie in de traditie van Frith/Zorn, Sharrock/Brötzmann of Moore/Gustafsson. Maar dat is een voorbarige conclusie, want deze plaat van Belgen Elko Blijweert (gitaar) en Frans Van Isacker (altsax) zet de luisteraar op het verkeerde been. Wringen en klauwen komt er wel degelijk aan te pas, maar het is slechts één facet in een suggestieve muzikale vertelling die de verbeelding op gang zwengelt.

De twee speelden eerder ook al bij elkaar in Franco Saint De Bakker (ook al binnengehaald op Rudy Trouvé’s Heaven Hotel-label), een band die vooral bekend/berucht werd door z'n onbeleefde interpretaties van jazzklassiekers en met “Also Sprach R2-D2” ook voor een van de beste "Vlaamse" songtitels ooit tekende.

Vooral Blijweerts naam zal vermoedelijk een belletje doen rinkelen. Hij was immers al snarengeselaar bij o.m. Kiss My Jazz, Dead Man Ray en recenter The Tones Zones (zijn duo met Milan Warmoeskerken) en Gruppo di Pawlowski. We kennen hem daar als een veelzijdig muzikant met een ongedurige, snedige stijl, al laat hij hier regelmatig ook een meer lyrische, ingetogen kant horen.

Dat is na de zestien seconden van de opener meteen het geval tijdens ‘United Rivers Of Atlajala Land’ en ‘A Welcome Sandwich For The Dancing Bear’. Vooral die laatste titel suggereert vooral relativerende geinigheid, maar in werkelijkheid is het een haast folkachtige ballade, waarin Van Isackers romige saxklank en Blijweerts klare gitaarspel, dat herinnert aan Richard Thompson en Henry Kaiser, een dromerige mythologie oproept die zich afspeelt in een afgelegen, onherbergzame natuur, en in een onmogelijk te bepalen periode. Bloedmooi.

Er komen nog wel een paar momenten die het extreme(re) spectrum opzoeken. ‘Baron Vaillaint Conduit’ is met z’n ‘gitaar-als-racewagen’ een verre verwant van Sonic Youths ‘Scooter + Jinx’, in ‘Making Out At Chourouk’s Castle’ draait het vooral om smak- en wrijfklanken, terwijl ‘Melody For Atlajala’ eerst giert en huilt in Hendrixland, maar gaandeweg naar het schimmige soundtrackterrein van een Gary Lucas evolueert, met een minzame intimiteit die niet zo ver verwijderd is van die van Ruben Machtelinckx en Thomas Jillings bij Linus. Een vergelijkbare schizofrenie zit er ook in scharnierstuk ‘Arc Of Blackness’: eerst sputterend getoeter en het overstuurde, dissonante gegier uit de Sharrock-school, daarna een waas van rondzwevende klanken.

Het gaat er soms zeer mysterieus aan toe – de huilende EBowklanken van ‘On Left Bank Bridge’ lonken naar ambientoorden -, en een enkele keer lijkt het zelfs alsof er een standard uitgekleed wordt (‘Giant’s Corner’), maar de twee slagen er opmerkelijk goed in om van deze brede staalkaart een samenhangend statement te maken, alsof de muziek op maat van een film of overkoepelend verhaal geschreven werd. Mede dankzij een korte songlengtes (de helft haalt niet eens de drie minuten) en totale speelduur (een goed half uur) is het album voorbij voor je er greep op begint te krijgen. En ja, dat is een extra verkoopargument. Een onbevangen, geheimzinnige en soms ronduit schone plaat is je deel.

Guy Peters
Guy Peters verslindt films, boeken en (vooral) muziek in gretige, gulzige dosissen. Luistert naar jazz, rock, experiment en roots, maar zelden tegelijkertijd. Schrijft ook voor Enola, Gonzo (circus) en Draai Om je Oren. Heeft een dochter, een kat en te weinig tijd.

[‘Atlajala Land’ – Elko Blijweert & Frans Van Isacker. Heaven Hotel / RAT Records, 2015]

► beluister dit album via Spotify of Bandcamp