Algiers – Algiers

vr 12/06/2015 - 13:46

algiers southern rock gospel soul punk surfrock recensie dirk steenhaut

Wanhoop en strijdvaardigheid

Wie in de VS met een zwarte huid –en dus als nakomeling van Afrikaanse slaven– geboren wordt, gaat al vierhonderd jaar een leven van systematische onderdrukking, discriminatie en politionele willekeur tegemoet. Zelfs vandaag zijn de raciale spanningen in het land van Uncle Sam nog steeds niet verdwenen. Dat geeft, haast vanzelfsprekend, aanleiding tot woede en frustratie: de rellen in Ferguson en Baltimore liggen ons nog vers in het geheugen.

In die context verschijnt het titelloze debuut van Algiers, een trio uit Atlanta in de Zuidelijke staat Georgia, waarvan de leden inmiddels zijn uitgewaaierd naar New York en Londen. Hun songs kwamen dus tot stand via de uitwisseling van digitale bestanden, maar dat valt er niet aan te horen. ‘Algiers’ is namelijk een intens, beklemmend en furieus debuut dat zowel wanhoop als strijdvaardigheid uitstraalt. De muziek is een explosieve mengvorm van gospel, soul, postpunk, industrial en elektronica, die niet zelden drijft op vraag-en-antwoord-zang en op de worksong-ritmes van de chain gangs uit een van de donkerste perioden van de Amerikaanse geschiedenis.

Voor wie Algiers nog niet heeft gehoord: probeer je voor te stellen hoe de Bad Seeds zouden klinken, mochten hun voorouders Afrikanen zijn, of hoe de kale synthsound van Suicide zou zijn geëvolueerd , mocht men Alan Vega hebben vervangen door een gospelpredikant. Zanger en frontman Franklin James Fisher, de enige Afro-Amerikaan in de groep, is een belezen militant die platitudes schuwt, maar via zijn songs lucht geeft aan zijn verontwaardiging over onrecht, kolonialisme en alle vormen van apartheid. Samen met gitarist Lee Tesche en bassist-toetsenspeler Ryan Mahan maakt hij muziek die de impact heeft van een uppercut en de verstikkende atmosfeer in de Southern states zeer goed weet te vangen.

Het debuut van Algiers bevat vrijwel uitsluitend hoogtepunten. “We’re the spirits you raised”, waarschuwt Fisher in het door handclaps en footstomping aangedreven opener ‘Remains’. In het dreigende ‘Blood’ klinkt het: “Now death is at your doorstep / And you’re still playing games / So drown in entertainment / 'Cause all our blood’s in vain”. Het op dansbare electrobeats geplante, schuimbekkende ‘Irony. Utility. Pretext’ is meer traktaat dan song en het door pianodub bevruchte ‘But She Was Not Flying’ verklaart waarom er dit jaar al zoveel onschuldige doden zijn gevallen bij acties van Amerikaanse ordetroepen: “I can murder any time that I like / ‘Cause I’m protected at my left and at my right”.

Protestmuziek? Zeker. Maar Algiers heeft ook op muzikaal vlak heel wat te bieden. Luister maar eens naar de geweldige gospelharmonieën in ‘Claudette’, ‘In Parallax’ of ‘And When You Fell’, de bijtende Beefheartgitaren in ‘Old Girl’, de nerveuze punk en surfrockinvloeden in ‘Black Eunuch’, de bevlogen zangpartij in de soulballad ‘Games.’ Algiers toerde al met Interpol en wordt nu live bijgestaan door Matt Tong, de drummer van Bloc Party. Dat de groep deze zomer níet te zien is op Pukkelpop is een gemiste kans, want haar onbehaaglijk stemmende debuut behoort tot het beste dat we dit jaar al hebben gehoord. Als je nog geen vakantieplannen hebt gemaakt, kunnen we een enkeltje Algiers dus warm aanbevelen.

Dirk Steenhaut
Dirk Steenhaut studeerde Engelse letterkunde aan de VUB en was ruim twintig jaar muziekjournalist bij de krant De Morgen. Hij werkt nu freelance, onder meer voor Cobra.be, Knack en het cultuurmagazine Staalkaart.

['Algiers' – Algiers. Matador, 2015]

► beluister dit album via Spotify