Flying Horseman - City Same City

ma 14/10/2013 - 16:21 Video update: zo 27/10/2013 - 16:16

flying horseman city same city bert dockx rock recensie dirk steenhaut

Flying Horseman op Eurosonic

Flying Horseman speelt 'Sleeping room'

Flying Horseman in De Zevende Dag

Een plaat als een spiegelpaleis

Wie al vertrouwd was met platen als ‘Wild Eyes’ en ‘Twist’, weet dat Flying Horseman bij voorkeur duistere sferen opzoekt. De Antwerpse groep maakt spannende, omineuze nachtmuziek waarin zanger, gitarist en spilfiguur Bert Dockx zijn innerlijke demonen uitdrijft en zijn onvrede met de wereld ventileert. Op het tweeluik ‘City Same City’, 67 minuten muziek gespreid over twee schijfjes die, volgens Dockx, elk een ander karakter hebben, vindt het sextet nu een onmiskenbaar eigen geluid.

De invloeden van Nick Cave & the Bad Seeds, 16 Horsepower of Talk Talk, die op de vorige cd’s soms nog doorschemerden, zijn voortaan vage herinneringen. Bovendien worden op de nieuwe plaat enkele nieuwe ingrediënten in de kookpot gegooid. In openingsnummer ‘City’ hoor je, behalve een West-Afrikaanse groove, ook tonaliteiten die verwant zijn aan Nigeriaanse juju en Malinese woestijnblues. Dat leidt tot een sound die enigszins verwant is aan die van Tamikrest. Maar dan nog is het slechts één van vele tinten op Flying Horsemans kleurenpalet.

Bert Dockx en zijn gezellen dienen zich op ‘City Same City’ aan als muzikale vrijbuiters, die vormen en structuren kiezen zoals het hen uitkomt. Daardoor valt de de ontwikkeling van hun epische songs onmogelijk vooraf te voorspellen. Postpunk, folk, blues, ambient, de soundtracks van Morricone: het zijn slechts bouwstenen, ten dienste van een steeds grilliger en ongrijpbaarder wordende architectuur.

‘City Same City’ is meer dan ooit een echte groepsplaat, waartoe alle leden creatief hebben bijgedragen. Producer Koen Gisen geeft alle instrumenten bovendien een gelijkwaardige plek in het klankbeeld, zodat alle details klaar en duidelijk hoorbaar zijn: de vaak broeierige percussie, de onheilspellende keyboards, de nu eens dromerige, dan weer noisy gitaren, de hypnotische stemmen van de zussen Maieu die als satellieten rond Dockx donkere croon cirkelen.

Nummers zoals ‘Lucille’ en ‘Landlord’ sluiten zich eerst als twee handen om je nek om vervolgens als parasieten onder je huid te kruipen. ‘City Same City’ is een plaat als een spiegelpaleis. “When you turn the city upside down, there is another town”, klinkt het in het schuimbekkende ‘We Are Free’, meer koortsdroom dan song, waarin de gitaren zich van hun scherpste kant laten horen.

De rusteloze, tintelende muziek sluit perfect aan bij de thema’s van de plaat. In zijn teksten heeft Bert Dockx het over onbeantwoorde verliefdheden, maar ook over de zorgwekkende ontwikkelingen in zijn stad. Bij Flying Horseman is het politieke echter te persoonlijk om ooit naar het sloganeske of het prekerige af te glijden. En of de songs nu ingehouden (‘Stories’) dan wel kolkend en schurend klinken (‘We Care’), ze hebben altijd een bezwerend karakter.

‘City Same City’ steunt op extremen. Het is een schijnbaar rimpelloze poel waarin soms vervaarlijke auditieve draaikolken opduiken. Je hebt er als luisteraar een flinke kluif aan, maar bij iedere beluistering kom je een stapje dichter bij de klare lijn.

Amper enkele maanden na ‘I/II’ van Dans dans komt Bert Dockx alweer met een imposante langspeler aanzetten. En ook al is dat hoge niveau niet enkel zijn eigen verdienste, je goed weten te omringen is ook een kunst.

Dirk Steenhaut
Dirk Steenhaut studeerde Engelse letterkunde aan de VUB en was ruim twintig jaar muziekjournalist bij de krant De Morgen. Hij werkt nu freelance, onder meer voor Cobra.be, Knack en het cultuurmagazine Staalkaart.

['City Same City' - Flying Horseman. Unday, 2013]

► beluister dit album via Spotify

Flying Horseman gaat op tournee om de nieuwe cd live voor te stellen. Het eerste concert in de reeks is op vrijdag 18 oktober 2013 in de AB in Brussel. Meer concerten op deze speellijst.