Stilistische haarspeldbochten

Mocht ‘supergroep’ niet zo’n beladen term zijn, we zouden hem prompt uit de kast halen voor Dans Dans, een Belgisch trio met internationale allure. Dat de combinatie van gitarist Bert Dockx (Flying Horseman) met bassist Frederic ‘Lyenn’ Jacques (die onlangs nog de wereld afschuimde met Mark Lanegan, maar ook al twee prima solo-cd’s uitbracht) en drummer Steven Cassiers (Dez Mona) tot verbluffende resultaten leidt, wisten we al van zijn optredens. Op ‘I/II’ klinkt de muziek van het driespan echter nog spannender, veelzijdiger en ondefinieerbaarder dan op zijn vorig jaar verschenen debuut.

De titel ‘I/II’  verwijst naar de twee schijven van de dubbelelpee, twee platen met elk een eigen sfeer. Maar we vermoeden dat de titel ook iets te maken heeft met ‘Dans I en II’, twee glas-in-loodramen, ontworpen door Theo Van Doesburg, die zich in het Nederlandse Kröller-Müllermuseum bevinden. Dans Dans huldigt als groep een ‘no nonsense’-attitude: het materiaal op het nieuwe, ruim zeventig minuten durende album, werd onder de kundige leiding van Koen Gisen in amper drie dagen ingeblikt. Dat houdt de muziek fris en spontaan en zorgt ervoor dat het gevoel primeert.

Dans Dans mag dan geen pure jazzband zijn, de souplesse en het gemak waarmee de leden op bestaande thema’s improviseren doen wèl uitgesproken jazzy aan. ‘I/II’ zou in de New Yorkse Knitting Factory-scene dan ook niet uit de toon vallen. De muziek, een amalgaam van blues, (surf)rock, noise, country en rockabilly, waaiert alle richtingen uit, zonder dat het geheel aan coherentie verliest.

Soms, zoals in Dockx’ eigen ‘Au Hasard’ of het van Ennio Morricone geleende ‘The Sicilian clan’, doen de nummers uitgesproken filmisch aan. In ‘Yesterday is Here’, oorspronkelijk van Tom Waits, en het door Lyenn aangeleverde ‘Gazelle’, toont Dans Dans zich van zijn meest gracieuze en lyrische kant, maar in het tot ruim tien minuten uitgesponnen ‘Ancient Aiethopia’ van Sun Ra komt het trio behoorlijk grofkorrelig en psychedelisch uit de hoek.

spoor 8 - Dans Dans

Ook in de composities van Ornette Coleman (‘Mothers of the Veil’) en Charles Mingus (het broeierige ‘Meditaton’) gooien de heren alle remmen los. Dans Dans klinkt hier zowel grillig als extravert en scheurt met een ware doodsverachting door allerlei stilistische haarspeldbochten. Bert Dockx toont zich andermaal een fenomeen op de snaren: in zijn spel incorporeert hij meesters als Marc Ribot, Bill Frisell en Sonny Sharrock, wat hem tot één van de expressiefste gitaristen van zijn generatie maakt. Maar eigenlijk dragen alle muzikanten in gelijke mate bij tot de zeggingskracht van de muziek. Neem één van de drie pijlers weg en het bouwwerk stort in elkaar.

Op enkele samples na zijn de elf tracks instrumentaal. Niettemin verwijst Dans Dans op ‘I/II’ naar de films van Robert Bresson, de poëzie van Jorge Luis Borges of het politieke engagement van Robert Wyatt, zodat er ook tussen de noten heel wat te horen valt.

‘I/II’ is méér dan een cd, het is een bezwerende trip die je van de ene verrassing naar de andere loodst. Verplichte kost voor al wie oren heeft.

Dirk Steenhaut

['I/II' – Dans Dans. Unday, 2013]

► beluister dit album via Spotify

Concerten

  • 30.04 - Brussel, Les Ateliers Claus
  • 11.05 - Charleroi, L’Eden
  • 14.05 - Leuven, STUK
  • 17.05 - Gent, Handelsbeurs