Broeierige droompop met desolate trekjes

Eerder dit jaar bracht de Antwerpse formatie Flying Horseman al het voortreffelijke ‘Twist’ uit. Dezelfde muzikanten, zonder frontman Bert Dockx, maar aangevuld met bassist Hannes d’Hoine (zie onder meer DAAU), zijn echter ook actief bij Blackie & The Oohoos, een groep waarin de zussen Loesje en Martha Maieu het voortouw nemen. ‘Song For Two Sisters’ volgt twee jaar na haar titelloze debuut en is een plaat waarop ze haar sound, met de productionele hulp van de onvolprezen Pascal Deweze, nog verder uitdiept.

Blackie & The Oohoos maken een soort muziek dat tegenwoordig te boek staat als droompop. Daarbij denk je spontaan aan bands als Beach House en Mazzy Star, alleen is bij het Belgische vijftal de folkcomponent veel uitgesprokener.

Dat is zeker ook het geval op ‘Song For Two Sisters’, maar tegelijk vertonen de songs pyschedelische trekjes en baden ze in een sfeer die we sinds ‘Twin Peaks’ automatisch met David Lynch zijn gaan associëren. Of met zijn protégée Julie Cruise. Want hoe broos, lieflijk en intimistisch de liedjes op het eerste gehoor ook klinken, ze hebben niet zelden iets broeierigs en mysterieus en roepen een onderhuidse spanning op. Het zijn haarden van duistere verlangens en sinistere fantasieën, al slagen Blackie & The Oohoos er altijd in veel meer te suggereren dan ze eigenlijk vertellen.

De ene keer doet de groep ons denken aan het Deense Darkness Falls, de andere keer aan Portishead-chanteuse Beth Gibbons (‘Young Running Wild Ones’) of aan Isobel Campbell (het akoestisch aangezette ‘As A Sinner’).

Uiteraard hebben we de combinatie van ijle sirenenzang, twangy gitaren en sfeerrijke orgeltjes en casio’s al eerder gehoord, maar Blackie & The Oohoos doen er wél hun eigen ding mee en verweven ze consequent in ideeënrijke arrangementen.

‘Sad & Blue’ is gebouwd op een monotone drone, ‘When the Light Falls In’ en het kinderrijmpje ‘Joey’ op een stevige groove. ‘Black Hole’ verleidt, ook al weet je dat toegeven de kortste weg naar de ondergang is. De groep heeft zelfs het lef een Velvet Underground-outtake op te warmen (het later door Nico opgenomen ‘Chelsea Girls’) zonder zich de vingers te branden. Zoiets verdient respect.

‘Song For Two Sisters’ is een intense cd die genoeg spookachtige en desolate trekjes vertoont om je aandacht geprikkeld te houden. Goed, hier en daar had het nog iets dwingender gemogen, maar zo hebben we, tegen de derde langspeler van Blackie & The Oohoos, weer iets extra’s om naar uit te kijken.

Dirk Steenhaut


['Song For Two Sisters' – Blackie & The Oohoos. Unday, 2012]