Pollaroid Patsi - Electrique

vr 31/08/2012 - 18:39 ****

muziek geert waegeman pollaroid patsi electrique experiment recensie album dirk steenhaut

Prikkelende en avontuurlijke ‘no format’-muziek

Multi-instrumentalist Geert Waegeman is van vele markten thuis: qua veelzijdigheid zijn er slechts weinig muzikanten in de Benelux die zich met hem kunnen meten. Tijdens de jaren tachtig speelde hij ‘urban chamber music’, een mengvorm van hedendaags klassiek, rock, jazz en funk, met Cro Magnon. De jongste decennia waren zijn viool- en mandolinespel te horen op platen en tijdens concerten van Bart Peeters, Laïs, Country Ladies, Aroma di Amore en talloze anderen. Voorts is Waegeman actief bij het muziektheatergezelschap Braakland/Zhe Building, schrijft hij filmmuziek, houdt hij er, bij tussenpozen, een solocarrière op na en werkt hij samen met artiesten uit de internationale avant-garde.

Dat Geert Waegeman het experiment niet schuwt en graag buiten de lijntjes kleurt, bleek eerder al uit de cd ‘Macaronic Sines’, waarop hij een alliantie aanging met de Amerikaanse performance-artieste Anna Homler en de Tsjechische drummer Pavel Fajt, en ‘Vegetal Digitables’, waarop zelfs de fantastische Iva Bittová te horen was. Het is dan ook verheugend nieuws dat de man dezer dagen met een nieuw project op de proppen komt.
 

Een groep kun je Pollaroid Patsi niet echt noemen: op de cd ‘Electrique’ bespeelt Waegeman zelf een imposante waaier van instrumenten, van dobrolele tot cavaquinho en van kelstone tot filterbank. Daarnaast stoeit hij met samplers, synths en andere elektronische snufjes. Maar afhankelijk van de noden van de specifieke tracks nodigt hij wél gasten van vier verschillende nationaliteiten uit. En ook al stemmen de opnamen uit een periode van vijftien jaar, toch vertoont de cd een logische flow en vormen de twaalf stukken een coherent geheel.

Dat laatste verbaast nog het meest, want in de muziek van Pollaroid Patsi is de verbeelding aan de macht. Geert Waegeman bedient zich van een onwaarschijnlijk amalgaam van stijlen, vaak zelfs in één compositie, en slaagt erin ingrediënten samen te brengen die zich, althans op papier, tot elkaar verhouden als water en vuur. Ongrijpbaar? Reken maar. Niettemin luistert de plaat aangenaam weg. Waegeman bezondigt zich immers niet aan ontoegankelijk gefröbel, maar serveert hier luchtige, speelse ‘no format’-muziek die van begin tot eind blijft prikkelen en verrassen.
 

‘Electrique’ roept bij de luisteraar een lawine van beelden op. Mocht het niet zo’n dooddoener zijn, we zouden er het adjectief ‘filmisch’ opplakken. Het ruim negen minuten durende ‘Electric Shock Hazard’ is bijvoorbeeld een trip waarin verscheidene soorten landschappen elkaar tegen een hoog tempo opvolgen. Het begint als de soundtrack bij een road movie, verandert na tweeënhalve minuut -zodra Rudy Trouvé begint te zingen- in een popsong en dwaalt even later af richting jazz. ‘Cup Final 3.1.' ontlokt ons prompt de term banjoreggae, ‘X-Race’ (met leden van DAAU, Cro Magnon en Aroma di Amore) neigt naar surfjazz, en ‘Ladidadida’, met Nathalie Delcroix in een gastrol, is surrealistische elektropop maar ook weer niet. ‘Smash’, met een gesamplede en geloopte vrouwenstem, lonkt naar de dansvloer en ook elders is er aan onweerstaanbare grooves geen gebrek. ‘Looky Looky’, gezongen door de actrice Chris Lomme, en de Braziliaanse traditional ‘Oopatoopa’ behoren dan weer tot het repertoire van de kinderliedjes.

Geert Waegeman vermengt moeiteloos organische en geprogrammeerde klanken, schildert met een eindeloze reeks klankkleuren en laat zich in die zin inspireren door componisten als Ennio Morricone of Simon Jeffes van Penguin Café Orchestra. ‘Electrique’ mag dus letterlijk gezien worden als een ‘speel’-tuin waarin alles kan en alles mag, zolang het maar klopt. En dat doet het.

‘Electrique’ is als afzonderlijke cd verkrijgbaar, maar eigenlijk hoort er ook een boek bij met collages van Joanna Termonia. Voor binnenkort is zelfs een dvd aangekondigd. Een en ander verschijnt in eigen beheer. We hopen dus van harte dat Waegeman voor Pollaroid Patsi een (internationale) distributeur vindt. Want dit is een werkstuk dat het verdient tot ver buiten onze landsgrenzen gehoord te worden.
 

Dirk Steenhaut

 

['Electrique', Pollaroid Patsi. Urban Chamber Music, 2012]