Altijd vindingrijk, nooit voorspelbaar

Roosbeef is de band van de 27-jarige zangeres Roos Rebergen, een Nederlandse die nu in Antwerpen woont en al net zo creatief met haar moedertaal omspringt als Eefje De Visser. Ook op ‘Kalf’, haar derde langspeler, wordt ze weer bijgestaan door Vlaamse topmuzikanten zoals Tijs Delbeke (Sir Yes Sir, Dez Mona), Tom Pintens en Tim Van Oosten (allebei actief bij Het Zesde Metaal), die haar persoonlijke liedjes prima blijken aan te voelen.

‘Kalf’ is een plaat van contrasten. In stilistisch opzicht houdt ze het midden tussen elegante indiepop en introspectieve singer-songwritermuziek en baadt ze in een even open als weidse sound: de invloed van een reis door de Verenigde Staten, vernemen we uit interviews. De teksten waaieren diverse richtingen tegelijk uit en steunen op associatieve gedachtesprongen die op het eerste gehoor niet altijd even logisch aandoen. Wél is Rebergen altijd vindingrijk en nooit voorspelbaar.

Het werk van Roosbeef getuigt van een zekere speelsheid en een hang naar absurdisme, maar humor en diepgang gaan bij Roos Rebergen, zo te horen, perfect samen. Vaak komt ze poëtisch uit de hoek en vertelt ze op een ontwapenend eerlijke manier over haar relatiebreuk met de Vlaamse kunstenaar Colin Temple. “We hebben alles om dit te laten mislukken”, zingt ze ergens. En in ‘Gedachten’, een sober, akoestisch countrynummer luidt het: “Er zijn geen leugens in mijn hoofd/ Oké, misschien is dat gelogen / Maar het zijn wel leugens die ik geloof”. De zangeres analyseert in haar songs de kleine dingetjes die de verhouding tussen man en vrouw kunnen doen ontsporen, maar tegelijk hoor je veel gemis en tederheid in haar werk. “Als je gaat, hou me vast”, zingt Roos Rebergen in het catchy titelnummer van de cd, dat twijfelt tussen weemoed en vrolijkheid.

Dat Rebergen geen schaap in de kudde wil zijn, merk je aan de veelheid aan imperatieven in haar liedjes. Ze wil de wereld duidelijk herkneden naar het model dat ze in het achterhoofd heeft. Vaak verwondert ze zich, haast als een antropologe, over wat de mensen in haar omgeving zoal zeggen of doen.

In het zacht voortschuifelende ‘Amerika’ heeft ze het over “de grootsheid die ons kleiner maakt”, maar ze is ook goed in mijmerende gitaarsongs (‘Controleer mij’) en radiovriendelijke pop (‘De Schelde’, ‘Ik wil je dragen’). In ‘Over de 18’ speelt de zangeres volop met paradoxen (“Ik wil veel, ik wil niets”), om de plaat uiteindelijk te besluiten met ‘Voor Colin’, een klein gehouden, kwetsbaar liedje over een stel dat samen oud hoopt te worden.

Na enkele platen voor Excelsior, heeft Roosbeef haar nieuwe cd in eigen beheer uitgebracht, zodat ze geen artistieke toegevingen meer hoeft te doen en trouw kan blijven aan haar eigen visie. Het heeft een rijk werkstuk opgeleverd, waar veel persoonlijkheid van uitgaat en waarin je telkens nieuwe dingen ontdekt. Neen, dit ‘Kalf’ is nog lang niet verdronken.

Dirk Steenhaut
Dirk Steenhaut studeerde Engelse letterkunde aan de VUB en was ruim twintig jaar muziekjournalist bij de krant De Morgen. Hij werkt nu freelance, onder meer voor Cobra.be, Knack en het cultuurmagazine Staalkaart.

['Kalf' – Roosbeef. Buffel Records, 2015]

► beluister dit album via Spotify