Dylan in het zog van Sinatra

vr 30/01/2015 - 16:55 Voor zijn eerste nieuwe opnames sinds het erg succesvolle ‘Tempest’ uit 2012 koos Bob Dylan voor standards en ballads uit het 'Great American Songbook'. Liedjes uit de gouden jaren van de Broadway musicals, allemaal ooit gezongen door Frank Sinatra. Maar het zijn geen covers, Bob Dylan noemt het 'un-covers': opgenomen zonder allerlei toeters en bellen, met de bedoeling de ziel van de songs op een geactualiseerde manier bloot te leggen.

bob dylan shadows in the night crooners standards great american songbook cd recensie michael robberechts

Als op een winternacht

Wonderlijk hoe je een country & roots kwintet (hier en daar bijgestaan door enkele vakkundig uitgekozen blazers) kunt doen klinken als een big band, en hoe je er zélf voor gaat staan alsof een grote witte volgspot recht vanuit een gat in de hemel komt. Dat doet Bob Dylan op zijn nieuwe album 'Shadows in the Night', een nachtelijke plaat voor de wintermaanden die (misschien) nog moeten komen (wie zal het zeggen? Kunnen ze eigenlijk sneeuw voorspellen? En zo ja, de precieze plaats en de juiste hoeveelheid? Precies).

Nu ja, Dylans nieuwe album: als je de rekening maakt op basis van de credits, de kleine lettertjes achter de songs, dan is dit voor een keer een ‘geleende‘ plaat, een plaat die hij maakt dankzij een handvol crooners en een pak songwriters van minstens twee generaties terug.

Namen noemen? Het smachtende 'Full Moon And Empty Arms' is een nummer van Buddy Kaye en Ted Mossman, en werd onsterfelijk gemaakt door Frank Sinatra. Bij componisten Rodgers & Hammerstein haalt Dylan 'Some Enchanted Evening', de lead song uit de jaren-vijftig-musical 'South Pacific'. En zelfs nog ouder zijn het adembenemend mooie 'Where Are You?' (1937) en het bijna obligate 'Autumn Leaves' (1946).

Minder is meer

Dat Dylan de beschikking heeft over de stembanden hem eigen, tot daar aan toe, tenslotte is de pop- en rockwereld gevuld met halftalenten als het op het puur vocale aankomt.

Wat deze uitvoeringen wél zo bijzonder maakt, is de minimale muzikale aanpak, die kleine band, de gitaristen Stu Kimball en Charlie Sexton en pedal steel-gitarist Donny Herron. Zij brengen met hun drieën een heel strijkorkest terug naar de bare necessities, naar de basisakkoorden van de songs zelf.

Zo hoor je in 'Full Moon And Empty Arms' (al enkele maanden beschikbaar op het net) in plaats van dat grote orkest een klein combo met een pedal steel. Alsof je naar dezelfde sterrenhemel kijkt en terugdenkt aan dat meisje, niet op een dakterras in downtown Manhattan, maar wel gezeten in een ligstoel op een back porch aan de Mississippi. Wellicht is ze dan helemaal anders gekleed en heeft ze een andere naam, dat meisje ... je mag er niet aan denken.

Het mooie aan zo’n stripped down aanpak is dat songs die in het verleden al eens dreigden te zwelgen in een overdosis calorieën hier een aanpak 2.0 krijgen waar ze eigenlijk beter van worden, of tenminste: duidelijker, transparanter.

Een aanpak waar een Marianne Faithfull in de jaren 90 toen ze Kurt Weill zong ook alleen maar beter van werd. Minder is meer, jawel die oude vos kent zijn streken, en wij herkennen in zo’n project de hand van de meester. His Master’s Voice. Want zingt-ie nu goed, die oude vos? Natuurlijk zingt-ie goed, aan je patissier vraag je toch ook niet of hij een brood kan bakken.

Michael Robberechts (Radio 1)

['Shadows In The Night' - Bob Dylan. Columbia, 2015]