Klankgedicht waarin het makkelijk verdwalen is

Wie erbij was, gaat het zich ongetwijfeld nog herinneren: Jozef Dumoulin solo, tijdens de voorbije editie van Jazz Middelheim. Ergens in de late namiddag, op het podium van de Club Stage, zat de boomlange muzikant achter een Fender Rhodes, die bedolven leek onder een hectometer kabels en een halve kruiwagen effectenbakjes. Wat er gestaag uit speakers gulpte, was moeilijk te bevatten. Het had aanvankelijk iets van ruisende ambient, baande zich even een weg door vaag industriële neveneffecten die geen uitstaans leken te hebben met die Rhodes, om uiteindelijk in een zone te belanden die zo onwerelds en futuristisch klonk dat je je in een ligzetel van het Planetarium van de Koninklijke Sterrenwacht waande.

Die genreoverstijgende en desoriënterende sound haalt Dumoulin ook weer boven voor zijn nieuwe samenwerking met saxofonist Ellery Eskelin en drummer Dan Weiss. Drie man dus, maar met genoeg talent en ideeën voor een heel orkest.

Trust’ - opgenomen in juni van dit jaar, maar intussen al in de betere platenzaak te vinden - laat zich dan ook beluisteren als een twaalfdelig klankgedicht waarin het makkelijk verdwalen is. Het merendeel van de stukken is van de hand van Dumoulin, maar ze worden afgewisseld met improvisaties die regelmatig overhellen naar tegendraads klankenterrein waar afwijkende opvattingen gelden over vreemde concepten als melodie, harmonie en ritme.

Of anders gezegd: de grenzen tussen traditie en verrassing, compositie en improvisatie vervagen regelmatig en het is dan ook een mooie vaststelling dat Dumoulins poging om de ideeën vrij te laten vloeien zonder bepaalde gedachtegangen bij voorbaat uit te sluiten, zo mooi opgevangen en aangevuld wordt door Eskelin en Weiss. Die twee is er ook niets aan gelegen om soms even een stap terug te zetten en de instinctief kronkelende muziek rustig zijn weg te laten zoeken. Wat anders had kunnen uitdraaien op een overladen en claustrofobische nachtmerrie, resulteert nu in een mysterieuze, broeierige koortsdroom.

De onder de elektronica bedolven toetsen van Dumoulin creëren soms een laagje pompende beats, een andere keer nemen ze de rol van vet wringende baslijn op zich of gaan ze zich te buiten aan abstract kliederde figuren die als muzikale Rorschach-tests smeken om ontleed te worden. Eskelins solo’s klinken vloeiend en ongrijpbaar, als kwikzilver dat zich een weg baant door een wereld van obstakels, terwijl Weiss zowel aansluiting vindt bij de jazztraditie als bij de hyperstrakke, funkgeoriënteerde stijl van een Tyshawn Sorey. Het resultaat: een hypermoderne jazzplaat die met een opmerkelijke zelfverzekerdheid richting toekomst blikt.

Guy Peters
Guy Peters verslindt films, boeken en (vooral) muziek in gretige, gulzige dosissen. Luistert naar jazz, rock, experiment en roots, maar zelden tegelijkertijd. Schrijft ook voor Enola, Gonzo (circus) en Draai Om je Oren. Heeft een dochter, een kat en te weinig tijd.

[‘Trust' – Jozef Dumoulin & The Red Hill Orchestra. Yolk, 2014]