My name is Smith, Paul Smith

vod
vr 30/01/2015 - 15:57 Het Modemuseum in Hasselt verwelkomt de Britse ontwerper Paul Smith die ondertussen al meer dan 45 jaar meedraait in de hectische wereld van de mode. Zijn gekleurde strepenmotieven zijn ondertussen tot een icoon uitgegroeid.

Cobra.be sprak met Paul Smith

De Britse ontwerper Paul Smith legt uit hoe het 45 jaar geleden allemaal begon en hoe zijn bedrijf geleidelijk uitgroeide tot wat het vandaag is.

The lovely Paul Smith

Een strak in het pak zittende Christophe Lambrecht zocht Smith op in zijn Londense werkkamer voor 'Spraakmakers' in 2009.

De Britse ontwerper Paul Smith, een kwieke bijna zeventiger die bekend staat om zijn gekleurde streeppatronen en zijn “classic with a twist”-stijl, was in het land. Meer bepaald in Hasselt waar hij voor een meute modejournalisten en fans de tentoonstelling ‘Hallo, mijn naam is Paul Smith’ kwam voorstellen.

Of hij die dag zoals gewoonlijk ook om vijf uur opgestaan is weten we niet. Dat en een lange zwembeurt maken deel uit van het dagelijks ritueel van deze man die aan het hoofd staat van een bedrijf dat ongeveer duizend mensen tewerkstelt. Wat wel duidelijk werd tijdens de geanimeerde rondleiding in de expo in het Hasseltse Modemuseum, is dat Paul Smith energie in overvloed heeft.

Van wielrenner tot bedrijfsleider

Elk seizoen ontwerpt hij samen met zijn team veertien collecties. Ondertussen reist hij de wereld af om zijn “imperium” in goede banen te leiden. En dat voor een man die er op zijn vijftiende van droomt om wielrenner te worden, maar zonder diploma de school verlaat en als loopjongen in een kledingzaak aan de slag gaat. Zijn ambities om wielrenner te worden gaan na een zware val finaal de mist in. Hij verblijft drie maanden in het hospitaal en tijdens een uitstap met zijn medepatiënten na zijn herstel belandt hij in een pub in zijn geboortestad Nottingham waar de plaatselijke kunstschoolstudenten te vinden zijn. Onder hun invloed zal hij uiteindelijk beseffen dat er toch manieren zijn om met een creatief beroep zijn brood te verdienen. Met de 600 £ die hij gespaard heeft begint hij in een achteraf straat zijn eerste boetiek ‘Paul Smith Vêtement Pour Homme’. Deze piepkleine ruimte - een kamer van drie op drie meter aan het einde van een gang - is op de tentoonstelling in Hasselt nagebouwd. De oorspronkelijke advertentie die de klanten naar het winkeltje moet lokken is er ook te zien, samen met een foto van Homer, de Afghaanse windhond die Paul Smith als de echte shopmanager bestempelt. Daarnaast is er een foto van zijn vriendin Pauline Denyer die wel een modeopleiding heeft gehad en die hem de knepen van het vak leert.

Gepimpte Mini's en bananen met postzegels

Op dat moment heeft de bezoeker van de expo zich al een weg moeten banen door een gigantisch doolhof waarbinnen de door Smith gepimpte Mini staat te blinken gevolgd door een grote wand met de afbeeldingen die de ontwerper inspireren. Hierover had Paul Smith een grappige opmerking: “I don’t collect stuff, I just have a lot of it.” Naast al de spullen die hij zelf op al zijn omzwervingen oppikt krijgt hij van bewonderaars ook de meest gekke dingen toegestuurd, van een plastic banaan tot een kinderstoel volledig bedekt met postzegels. Het ding werd blijkbaar zo verstuurd.

In een volgende ruimte biedt de ontwerper met behulp van een indrukwekkende batterij videoschermen (met dank aan de sponsor) de bezoeker een blik op zijn creatief proces. Een belangrijk deel van zijn inspiratie doet Paul Smith op door middel van een fotodagboek. Hij maakt letterlijk honderden foto’s per maand waarvan hij een selectie samenbrengt op zijn Instagram pagina. Op de expo toont hij een kleine keuze die qua kleur en thema een mooie samenhang toont.

Achter de schermen

Paul Smith in het journaal

En dan is het tijd voor de tweede reconstructie. In een getekend 3D decor brengt hij de hotelkamer in Parijs terug tot leven waar hij zijn eerste commerciële showroom organiseerde. Hier kreeg hij bijna een zenuwinzinking toe hij pas op het einde van vier dagen zijn eerste klant zag.

Nog meer reconstructies op de volgende verdieping. Daar is het atelier waar het designteam alle ideeën van Paul Smith verwerkt. Hier wordt nog grotendeels met basistechnieken gewerkt. De kleurencombinaties voor de beroemde strepen worden uitgeprobeerd met verschillende kleuren garen die rond een stuk karton worden gewikkeld. Computerkleuren zijn daarvoor niet betrouwbaar. Ook gewone verf en potlood blijven hun nut bewijzen. In een hoek van de ruimte hangt een deel van het enorme archief aan patronen, allemaal nauwkeurig uitgeknipte stukken stevig papier die het hart van het collectiearchief zijn. Verderop komen dan eindelijk de echte kledingstukken aan bod. Hier krijgen we gekende mix van de degelijke Britse kleermakerstraditie met de markante kleurrijke details die meestal op een verborgen plaats zitten. Reden genoeg om een deel van de jassen binnenstebuiten te tonen. Ook zijn pioniersrol als bedenker van de fotobedrukte stoffen wordt hier duidelijk met o.a. het hemd waarop de schotels spaghetti afgebeeld staan.

Op de zolderverdieping van het museum worden de verschillende samenwerkingen van Paul Smith met fabrikanten allerhande belicht. Van racefietsen (dan toch!) tot koffie- en theepotten en radio’s - men kan ondertussen een heel huis vullen met de voorwerpen die de Paul Smith make-over hebben gekregen. Als kers op de taart is het oude kantoor van Paul Smith met alle boeken en prullaria in zijn geheel naar Hasselt verhuisd.

[ ‘Hallo, mijn naam is Paul Smith’ in het Modemuseum in Hasselt wordt wegens groot succes verlengd tot en met 16 augustus 2015 ]
[ De catalogus ‘Hello, my name is Paul Smith verscheen bij Rizzoli en is te koop in de winkel van het museum ]