Picture x, beeld per beeld

vr 03/07/2015 - 16:19 Foto update: ma 06/07/2015 - 16:32 In het stille Deurle bij Gent hangt sinds kort een deel van de Proximus kunstverzameling. Tot voor kort konden enkel werknemers en bezoekers in de kantoren in Brussel van deze werken genieten. In Museum Dhondt-Dhaenens kan iedereen zich nu vergewissen van de rijkdom van deze collectie.

museum dhondt-dhaenens fotografie proximus art collectie deurle

De Proximus Art collectie is een buitenbeentje. Zij bestaat voor het grootste gedeelte uit werk van hedendaagse fotografen. En niet van de minsten. Om er maar een paar te noemen: Andreas Gursky, Lothar Baumgarten, Robert Mapplethorpe en Andres Serrano. Stuk voor stuk behoren zij tot de top en hun werk haalt op veilingen geregeld forse prijzen. Naast een heel aantal fotoreeksen zijn ook enkele iconische topstukken uit de collectie te ontdekken in de tentoonstelling.

Een van de aspecten van de opstelling van de foto’s in het Proximus-complex is het conservatievraagstuk. Het verouderingsproces van fotoprints, dat versneld wordt door U.V.-stralen, is een problematiek waarmee veel verzamelaars en kunstenaars vandaag geconfronteerd worden. Proximus Art is begonnen met een “verversing” van de fotoprints uit zijn collectie, in nauwe samenspraak met de kunstenaars. Dit langdurig proces is de reden waarom sommige belangrijke reeksen, zoals die van Jeff Wall en Rineke Dijkstra, ontbreken op de tentoonstelling in het museum Dhondt-Dhaenens. Maar er is nog meer dan voldoende reden om naar Deurle af te zakken.

portretten door Thomas Ruff (foto: R. Vannevel)

De neutrale blik

In de eerste zaal staat het werk van de zogenaamde Düsseldorfse School centraal. De zes gascontainers die Bernd en Hilla Becher op hun typische afstandelijke, neutrale manier vastgelegd hebben, worden geconfronteerd met werk van hun leerlingen en volgers.
De grote en haarscherpe portretten die Thomas Ruff van anonieme mensen maakt, vertonen een gelijkaardige zakelijkheid. Ondanks die emotieloze aanpak zorgden deze foto’s toch voor enige commotie bij een gedeelte van het personeel in Brussel. De monumentale portretten werden door sommigen als intimiderend ervaren, in die mate dat er in e-mails op de verwijdering van de foto’s werd aangedrongen.
Thomas Struth werkt eveneens op groot formaat. Zijn reeks met museumbezoekers (in het Vaticaans museum, het Louvre, het Musée d’Orsay enz.) heeft een eerder ironisch effect. Je wordt je als museumbezoeker bewust van de bizarre situatie dat je kijkt naar een foto van mensen die in een ander museum net hetzelfde doen. Een meta-ervaring zo u wil.
Het werk van Jörg Sasse - digitale manipulaties van bestaande beelden, hier een bijna abstract landschap en een kamerposterbeeld - wordt door de afwerking met een dikke laag glanzende plexiglas extra benadrukt als een kunstmatige constructie .

Denkmal I, fig XVII (detail) van Jan De Cock (foto: R. Vannevel)

De Cock en Polke

In de volgende zaal treffen we een mooie combinatie van architectuur, sculptuur en fotografie in een ensemble van Jan De Cock. In het typische goedkope materiaal speelt hij met vormen en licht met vooral in de foto’s een bevreemdende sfeer als resultaat. Ook de reeksen van Sigmar Polke moeten het hebben van een aparte atmosfeer. De twaalf foto’s met sterren en kerstbomen ogen vintage zwart-wit, terwijl de ‘Uranium’ reeks de effecten van radioactiviteit op kleurfilm toont.

een fotoreeks van Marijke Van Warmerdam (foto: R. Vannevel)

Poëzie, tijd en vergankelijkheid

In de laatste grote zaal werden wij vooral aangenaam verrast door het werk van Lothar Baumgarten. Deze kunstenaar gebruikt de fotografie om zijn efemere ingrepen in de natuur te registreren. Zo zien we o.a. een kleine piramide van rood pigment op een stukje bosgrond en twee rode schoenspanners die als paddenstoelen tussen het gebladerte gezet zijn. De subtiele manier waarop Baumgarten met poëtische contrasten werkt, is zeer verfrissend.
Verder nog werk van enkele grote namen als Saul Leiter en Noguyoshi Araki, maar ook - dichter bij huis -  van Ana Torfs met haar theatrale mise-en-scènes en Marijke Van Warmerdam, die met zeer eenvoudige middelen basisprincipes als tijd en vergankelijkheid visualiseert.

Jean-Marc Bustamante,T.103.91 / T.114.91 / T.123.91 / T.124.91 / T.125.91

Niet enkel foto's

U merkt het: het aanbod is zeer gevarieerd en dan hebben we het nog niet gehad over de sculptuur van Franz West (een kruising tussen een roze croissant en een banaan) en de marmeren bank met gedicht van Jenny Holzer.

[ 'Picture x' in Museum Dhondt-Dhaenens in Deurle tot 4 oktober 2015 ]