De jongen en de wereld - Alê Abreu

di 17/03/2015 - 10:39 *** Voor de meest grensverleggende animatie moet je buiten de Amerikaanse grenzen kijken. Dat zagen we al met ‘Het lied van de zee’, en dat zie je nu ook met de Braziliaanse film ‘De jongen en de wereld’.

de jongen en de wereld alê abreu animatiefilm

Een lange animatiefilm maken zonder dialogen, het is minder gemakkelijk dan je zou denken. Zelfs de mensen van de Britse animatiestudio Aardman hebben het er lastig mee, zoals ‘Shaun het schaap over een paar weken bewijst.

Dan brengt de Braziliaanse regisseur Alê Abreu het er beter vanaf met ‘De jongen en de wereld’. Het verhaal is eerder eenvoudig. Het hoofdpersonage is een kind dat met zijn vader en moeder opgroeit op het platteland. Economische moeilijkheden dwingen de vader ertoe om een job aan te nemen op een afgelegen katoenplantage. De jongen mist hem echter zo erg dat hij op een dag besluit om zelf op de trein te springen en naar hem op zoek te gaan. En zo ontdekt hij de waarheid achter de grote wereld.
 

Engagement

De jongen en de wereld draagt zijn engagement hoog in het vaandel. Economische uitbuiting, schaamteloze vervuiling, gewelddadige onderdrukking, onmenselijk kapitalisme, fascistoïde machthebbers, de verdovende rol van massamedia, de film schetst een zeer wrang portret van onze wereld. Abreu overdrijft daarmee op zich natuurlijk niet, al gaat zijn voortdurend opgestoken linkervuist op de duur wel wat vermoeien. Anderzijds kun je van een film zonder woorden ook moeilijk veel nuances verlangen.

Waskrijtstijl

Gelukkig vult Abreu die zwart/wit-vertelling in met een wonderlijke visuele creativiteit. ‘De jongen en de wereld’ ziet eruit alsof hij met waskrijt is getekend, een stijl die een compleet eigen sfeer uitademt. Op die manier vangt Abreu prachtig de kinderlijke blik van zijn hoofdpersonage.

De grootste verrassing houdt de film echter voor het einde. Net op het moment dat je ‘De jongen en de wereld’ wilt afdoen als een sympathiek maar te eenduidig verhaaltje, besef je dat Abreu een bijzonder poëtisch spel heeft gespeeld met tijd en perspectief. En daar haalt de film nog een compleet nieuwe dimensie uit.
 

Ruben Nollet
Ruben Nollet schrijft over film voor onder meer Cobra.be, deredactie.be, De Tijd, P-Magazine en CineNews. Hij is van kindsbeen af een horrorfan, wat hem in het begin de nodige nachtmerries bezorgde. Vandaag is hij echter een volstrekt evenwichtige persoonlijkheid.

[‘De jongen en de wereld’ – van Alê Abreu – 1u15]