Big Eyes - Tim Burton

di 17/03/2015 - 09:50 * Tim Burton heeft een mooi drama in gedachten met dit waar gebeurde kunstenaarsverhaal. Maar hij verknalt het aan de start.

big eyes tim burton amy adams christoph waltz margaret keane kunstenaars

Wat hebben legendarische regisseurs als Robert Altman, John Ford, William Wyler, Elia Kazan en John Huston gemeen? Allemaal zouden ze op een bepaald moment geopperd hebben dat een film of toneelstuk voor 80 of 90 procent staat of valt met de keuze van de acteurs. Dat houdt ook steek. Als je geen spelers inschakelt die hun personage tot leven kunnen wekken, maakt het niets uit met welke vondsten je zelf voor de dag komt.

Iemand had Tim Burton beter ook op die wijze woorden gewezen voor hij aan ‘Big Eyes begon. Aan het verhaal dat de cineast wil vertellen, scheelt helemaal niets. Integendeel, je snapt perfect wat Burton precies aansprak in deze waar gebeurde historie. Hij heeft altijd al een boontje gehad voor personages die ondanks al hun kwaliteiten uitgestoten worden en moeten vechten voor hun waardigheid. Denk maar aan Edward Scissorhands, Ed Wood, de Penguin in ‘Batman Returns’ of de parade van freaks in ‘Big Fish’.

Vensters van de ziel

Margaret Keane hoort absoluut in dat rijtje thuis, zij het op haar eigen manier. Aan het begin van de film zien we hoe ze — letterlijk — einde jaren ’50 ontsnapt uit een ongelukkig huwelijk, met haar jonge dochtertje op sleeptouw. Ze trekken naar Los Angeles, waar Margaret een job vindt als illustratrice. Ze heeft onmiskenbaar tekentalent en dat drukt ze met name uit via portretten van kinderen met gigantische ogen. "Ik geloof dat je dingen kan zien in de ogen," legt ze haar eigenaardige voorkeur zelf uit. "Ogen zijn de vensters van de ziel. Het is hoe ik uitdrukking geef aan mijn emoties."

Haar leven lijkt op te klaren wanneer ze kennis maakt met Walter Keane, een charmante man, die net als zij schilderijen probeert te verpatsen aan toeristen. Waar zij haar werk afdoet als amateurisme, ziet hij echter potentieel en hij neemt haar onder zijn vleugels. Maar het duurt niet lang voor zijn drang naar zelfverheerlijking de teugels in handen neemt.
 

Warhol avant la lettre

Big Eyes’ zit visueel snor en heeft zeker iets te vertellen over de moderne kunstwereld, waar de waarde van een schilderij enkel nog afgemeten wordt aan de financiële opbrengst. In die optiek was Walter Keane een ware trendsetter, iemand die bijvoorbeeld Andy Warhols fabrieksmatige aanpak van kunstproductie heeft geïnspireerd.

Die boeiende kanten van het verhaal worden echter volledig ondergesneeuwd door de gigantische blunder die Burton maakte nog voor hij een voet op de set had gezet. De hamvraag die zich opdringt wanneer je naar ‘Big Eyes’ kijkt, is hoe Margaret zich ooit zo heeft laten doen. Uiteindelijk geeft ze haar eigen identiteit op, en om iemand zo ver te brengen, moet je al stevige argumenten op tafel kunnen leggen. Zelfs al is de andere persoon zo zachtaardig, onzeker en goedgelovig als Margaret Keane.

Waardeloze Waltz

Om het anders te formuleren: het gewicht van de film rustte niet alleen op de schouders van de hoofdactrice, maar misschien nog meer op die van haar tegenspeler. Waar Amy Adams moeiteloos overtuigt als Margaret, slaagt Christoph Waltz er echter geen enkel moment in om je te doen geloven dat hij die onweerstaanbare verleider kan zijn. En daarmee gaat ‘Big Eyes’ meteen ook helemaal onderuit.

Mocht u zich overigens afvragen hoe de echte Margaret Keane er vandaag uitziet: op een bepaald moment zie je haar in de achtergrond zitten op een bankje in het park. Wacht op de scène waarin Margaret vertelt over een kinderziekte die haar tijdelijk doof heeft gemaakt.
 

Ruben Nollet
Ruben Nollet schrijft over film voor onder meer Cobra.be, deredactie.be, De Tijd, P-Magazine en CineNews. Hij is van kindsbeen af een horrorfan, wat hem in het begin de nodige nachtmerries bezorgde. Vandaag is hij echter een volstrekt evenwichtige persoonlijkheid.

[‘Big Eyes’ – van Tim Burton met Amy Adams, Christoph Waltz, Krysten Ritter, Terence Stamp, Jason Schwartzman, Danny Huston, Jon Polito – 1u46]