Paradise Trips - Raf Reyntjens

di 18/08/2015 - 16:39 *** Gene Bervoets steelt de show in ‘Paradise Trips’, de eerste langspeelfilm van Raf Reyntjens. Maar hij is niet de enige reden om te gaan kijken.

recensie ruben nollet paradise trips gene bervoets raf reyntjens

Mario Dockers ziet er niet uit. Kale kruin, halflang grijsblond haar en een walrussnor van dezelfde kleur. Een neus die ooit een geweldige tik heeft gekregen en daar nooit van hersteld is. Een blik in de ogen die voortdurend op onweer staat. En een mond die het lang geleden verleerd is om zichzelf in een glimlach te draaien. Geen sympathieke meneer. Mario zit in de living en kijkt naar het nieuws op VTM met het geluid uit. De klok tikt, de kanarie piept.

Excentriek en herkenbaar

En toen, na een minuut of vijf turen op dat toegetakelde gezicht, daagde het plots bij mij: Mario Dockers was Gene Bervoets! De meeste bioscoopbezoekers zullen het zonder die openbaring moeten stellen, en niet alleen omdat ik hem hier verklap. De promotiecampagne waarmee ‘Paradise Trips’, het langspeelfilmdebuut van regisseur Raf Reyntjens, zichzelf in de kijker wil plaatsen, doet daar zelf gretig aan mee.

Het maakt op zich ook niet veel uit, maar dat ik hem niet herkend had, zegt alles over de indrukwekkende manier waarop Bervoets zich in zijn hoofdpersonage werkt. Van Reyntjens, die zelf het scenario schreef, heeft hij natuurlijk ook een prachtig cadeau gekregen. Mario is een fantastisch karakter, met genoeg excentrieke trekjes om op te vallen maar niettemin met beide voeten herkenbaar in de Vlaamse grond. Zijn norse humeur, eeuwige irritaties en koppige bekrompenheid hebben ook een reden, en daar bouwt Reyntjens een goede film rond.

Botsing

In grote lijnen volgt ‘Paradise Trips’ vertrouwde paden. De tragikomedie laat de conservatieve Mario, die als chauffeur van een autocar zijn hele leven gepensioneerden naar het zuiden heet gevoerd, botsen met een bende alternatieve jongeren. Ik heb genoeg discussies op familiefeesten meegemaakt om te weten wat dat geeft. Bovendien komt hij terug in aanraking met zijn zoon Jim (Jeroen Perceval), van wie hij niets meer moet weten. En zoals dat gaat in dit soort films heeft die ontmoeting gevolgen.

De plot van ‘Paradise Trips’ springt niet uit de band, maar Reyntjens past ervoor op dat de film nooit mak en voorspelbaar wordt. De locatie waar alles zich afspeelt — het Lost Theory Festival in Kroatië — zorgt voor een intrigerende sfeer, op tijd en stond krijgen we een surrealistisch moment, er is ruimte voor oprechte ontroering en Bervoets is niet de enige die op een hoog niveau acteert. Een sterk debuut, als het ware.

Ruben Nollet
Ruben Nollet schrijft over film voor onder meer Cobra.be, deredactie.be, De Tijd, P-Magazine en CineNews. Hij is van kindsbeen af een horrorfan, wat hem in het begin de nodige nachtmerries bezorgde. Vandaag is hij echter een volstrekt evenwichtige persoonlijkheid.

[ ‘Paradise Trips’ – van Raf Reyntjens met Gene Bervoets, Jeroen Perceval, Cédric Van Den Abbeele, Noortje Herlaar, Tania Van der Sanden, Charlotte Timmers, Line Pillet, Marie Louise Stheins – 1u30 ]