Lee & Cindy C.

di 30/06/2015 - 10:22 * Sterke hoofdacteurs, een mooie boodschap en een gevoel voor humor dat de kijker in de gordijnen jaagt. Stany Crets maakt het u niet gemakkelijk met zijn regiedebuut.

film recensie ruben nollet lee and cindy c stany crets bert verbke ann van den broeck ruth beeckmans rik verheye jasmine jaspers nordin de moor nathalie meskens jaak van assche michel vergauwen nico sturm

“Noem mij eens één bekende drummer?”

Even de context schetsen van deze veelzeggende sneer uit ‘Lee & Cindy C.’, het zelfgeschreven regiedebuut van Stany Crets. De zin komt uit de mond van Gwen, een groupie, en is gericht aan Sven, de drummer van rockband De Kikkerklas. Gwen is kwaad omdat Lee, de frontman van de groep, een eind heeft gemaakt aan hun relatie, en ze reageert zich af op Sven wanneer die haar voorstelt om dan maar iets met hem te beginnen.

Vandaar de uithaal: “Noem mij eens één bekende drummer?”, een slim bedoelde knipoog naar de aloude rockwijsheid dat drummer de schlemielen van de band zijn. Welnu, meneer Crets, zegt de naam Dave Grohl u iets? Keith Moon? John Bonham? Stewart Copeland? Phil fucking Collins? Doe uw huiswerk voor u afkomt met luie platitudes, temeer omdat die aanmerking geldt voor zowat elke mop waarmee u uw film probeert te kruiden.

Jommeke en Studio 100

Telkens als ‘Lee & Cindy C.’ zijn plot verlaat om te tonen dat hij ook grappig kan zijn, slaat hij een vals akkoord aan. Jaak Van Assche heeft nog zijn momenten als Dolf, Lee’s goedmenende oom. Hij heeft tenminste nog het excuus dat hij beroepshalve de clown moet uithangen en daar binnen het kader van de film niet bijzonder goed in mag zijn.

Bijna alle andere karakters die de titelpersonages omringen, wil je echter afknallen zodra ze op het scherm verschijnen. Sven de drummer is met zijn Jommekesversprekingen al erg genoeg, Gwen de goth-groupie zou een creatie van Studio 100 kunnen zijn, en het zou mij niet verwonderen mocht Nathalie Meskens haar ergerlijke prestatie als platenbaas de komende jaren stilletjes van haar cv schrappen.

Verdraagzaamheid

Dat ‘Lee & Cindy C.’ systematisch de mist ingaat als het op grappen aankomt, breekt hem dubbel zuur op, want voor het overige heeft hij wel degelijk iets te vertellen. Crets’ pleidooi voor meer verdraagzaamheid binnen de entertainmentsector klopt immers als een bus. De kern van het verhaal is dat Lee, een leraar die er altijd van droomde om rockzanger te worden, zich stilaan voelt wegdrijven van dat wereldje. Die evolutie komt er nadat hij Cindy C. ontmoet heeft, een bekende schlagerzangeres die het op haar beurt ook gehad heeft met haar eigen milieu en hunkert naar iets anders.

Als Cindy een schampere opmerking over het schlagergenre countert met  “Maakt het iets uit wat de mensen troost?”,  dan valt daar niets tegen in te brengen. Het klikt bovendien mooi tussen hoofdacteurs Bert Verbeke en Ann Van den Broeck — in het gewone leven mevrouw Crets en voor de bioscoopbezoeker ontegensprekelijk de ontdekking van de film. Alleen mogen ze telkens van nul beginnen als Crets weer een gag uit zijn mouw heeft geschud.

‘Lee & Cindy C.’ heeft troeven in huis maar hij krijgt het voor elkaar om de mensen zelf weer buiten te jagen.
 

Ruben Nollet
Ruben Nollet schrijft over film voor onder meer Cobra.be, deredactie.be, De Tijd, P-Magazine en CineNews. Hij is van kindsbeen af een horrorfan, wat hem in het begin de nodige nachtmerries bezorgde. Vandaag is hij echter een volstrekt evenwichtige persoonlijkheid.

[‘Lee & Cindy C.’ – van Stany Crets met Bert Verbeke, Ann Van den Broeck, Ruth Beeckmans, Rik Verheye, Jasmine Jaspers, Nordin de Moor, Nathalie Meskens, Jaak Van Assche, Michel Vergauwen, Nico Sturm – 1u40]