The Dark Horse - James Napier Robertson

di 09/06/2015 - 12:08 *** In dit waargebeurde schaakdrama probeert een voormalige schaakkampioen achtergestelde jongeren hoop te geven in hun leven.

recensie ruben nollet dark horse james napier robertson

Schaken als metafoor voor menselijke relaties, machtspelletjes of een grotere maatschappelijke context, het is niet bepaald een originele vondst. Ook in het Nieuw-Zeelandse drama ‘The Dark Horse’ heeft de sport zowel een letterlijke als een figuurlijke betekenis, maar die passen zo organisch in elkaar dat het nooit doorzichtig lijkt.

Eén grote familie

Hoofdfiguur Genesis Potini legt de figuurlijke betekenis op een bepaald moment haarfijn uit. De stukken van het schaakbord vormen één grote familie en ze staan op het sterkst als iedereen erbij is, van de koning tot de pion. Elk stuk heeft ook zijn eigen persoonlijkheid. Potini, een man van Maori afkomst, vertelt bovendien de hele tijd door verhalen, sagen en legenden, wat zijn schaakmonoloogje nog steviger aan de film hecht.

De letterlijke betekenis heeft dan weer alles te maken met het publiek tot wie hij zich richt. Potini wil de liefde voor de schaaksport bijbrengen aan Maori jongeren die het niet gemakkelijk hebben in het leven. Over een paar weken is er in Auckland een nationaal schaaktornooi en als het van Potini afhangt, doen de Eastern Knights — zoals het schaakclubje heet — eraan mee.

Dromen aan diggelen

Al die elementen samen vormen het recept voor een zielsverheffend drama, maar voor het zover is, zal Potini een hele resem hindernissen moeten overwinnen. Zo menen sommigen dat je kinderen met zo’n achtergrond maar beter geen dromen voorspiegelt, omdat die toch keer op keer aan diggelen worden geslagen.

Anderen vinden dan weer dat hun kroost meer kans maakt om te overleven in de harde wereld als zij  zich aansluit bij een criminele bende. En dan is er nog het feit dat Potini zelf aan een bipolaire stoornis lijdt, wat ook weinig ouders geruststelt. Het risico dat de man inderdaad hervalt en zijn club in de steek moet laten, hangt dan ook voortdurend als een schaduw boven het verhaal.

Tussen de regels

Het klinkt alsof ‘The Dark Horse’ meer dramatiek bundelt dan een enkele film redelijkerwijs kan verdragen. Alleen is dit een waar verhaal en doet regisseur/scenarist James Napier Robertson bewonderenswaardig zijn best om zijn film binnen de lijntjes te houden. Hij laat geen twijfel bestaan over de ellendige omstandigheden waarin de jongeren opgroeien — geweld, drank, drugs, verdrukking, vernedering, verwaarlozing — maar hij laat veel verstaan tussen de regels.

Bovendien countert hij die donkere kanten van het verhaal met een flinke portie charme en humor. Hij krijgt daarbij alle hulp van een ronduit fabuleuze cast. Cliff Curtis trekt de meeste aandacht naar zich toe als Genesis Pontini, een beer van een vent zonder voortanden en met een wankel evenwicht,  maar ook met een gigantisch hart. De acteurs rond hem hoeven niet voor hem onder te doen. Van de jongste tot de oudste, allemaal vinden ze perfect de juiste toon.

Ruben Nollet
Ruben Nollet schrijft over film voor onder meer Cobra.be, deredactie.be, De Tijd, P-Magazine en CineNews. Hij is van kindsbeen af een horrorfan, wat hem in het begin de nodige nachtmerries bezorgde. Vandaag is hij echter een volstrekt evenwichtige persoonlijkheid.

[ ‘The Dark Horse’ – Regie: James Napier Robertson met Cliff Curtis, James Rolleston, Kirk Torrance, Miriama McDowell, James Napier Robertson, Barry Te Hira, Xavier Horan, Wayne Hapi, Lyel Timu – 2u04 ]