Hit & miss

di 19/05/2015 - 15:59 De keuzes in Cannes zijn soms hartverscheurend. Een overzicht van de films die we gelukkig wél hebben kunnen zien.

filmfestival van cannes ward verrijcken dag 4 woody allen natalie portman gus van sant dennis villeneuve amy winehouse inside out

De lange werkdagen in Cannes bestaan niet enkel uit films kijken en terrasjes doen. Interviews afnemen, montages maken, radiobabbels opnemen, bloggen: allemaal activiteiten die je urenlang uit de zaal houden, terwijl de andere journalisten op dat moment nieuwe en soms fabelachtige cinema ontdekken.

In de verschillende secties hier in Cannes worden elke dag zoveel films vertoond dat het sowieso onbegonnen werk is om alles te zien. Wanneer de nieuwe Woody Allen op precies hetzelfde moment gescreend wordt als het regiedebuut van Natalie Portman, dan is het kiezen. Wij lieten Allens ‘Irrational Man’ links liggen, wat achteraf geen groot verlies bleek als we de lauwe recensies erop nalazen. Portman stelde buiten competitie ‘A Tale of Love and Darkness’ voor, de verfilming van een autobiografische roman van de Israelische schrijver Amos Oz, over zijn moeilijke jeugd in de jaren veertig in Jeruzalem. De volledig in het Hebreeuws gedraaide film is stemmig en bijwijlen ontroerend, maar Portman heeft niet echt vat op het materiaal, ze gebruikt veel te veel voice-over en staat te nadrukkelijk te acteren als de depressieve moeder van de kleine Amos. Misschien vindt ze in haar tweede film echt haar stem als cineaste.

Gezien in de competitie: het terecht uitgejouwde ‘The Sea of Trees’ van de anders zo betrouwbare Gus Van Sant, met Matthew McConaughey die na de dood van zijn vrouw (in flashbacks vertolkt door Naomi Watts) naar een zogenaamd ‘zelfmoordbos’ in Japan trekt om daar een eind te maken aan zijn leven. De film verkoopt veel spirituele onzin, al moeten we toegeven dat de twee hoofdrolspelers mooie vertolkingen neerzetten. En McConaughey en Watts wisten ‘The Sea of Trees’ verrassend eloquent te promoten, toen we hen zondagochtend op het strand interviewden.

Veel straffer is ‘Sicario’ van de immer spannende Denis Villeneuve. Hij pakt uit met een trage maar intense thriller over de hopeloze strijd van de FBI tegen de Mexicaanse drugkartels. Emily Blunt en Benicio Del Toro spelen de hoofdrollen, maar de échte sterren van ‘Sicario’ zijn de broeierige soundtrack van Jóhan Jóhansson en de spectaculair mooie fotografie van Roger Deakins.

In de categorie “Veel Te Pretentieus” ontdekten we de competitiefilms ‘Louder Than Bombs’, eveneens over zelfmoord, en ‘Marguerite et Julien’, een onuitstaanbaar Frans drama over incest. Helaas misten we ‘Mon Roi’ van Maïwenn, van wie de vorige film ‘Polisse’ heel terecht in de prijzen viel in Cannes, en het Hongaarse Auschwitz-drama ‘Son of Saul’, dat door de echte cinefielen tot een volwaardig meesterwerk werd uitgeroepen. Hopelijk halen we die titels helemaal op het einde van het festival nog in, wanneer alle competitiefilms opnieuw vertoond worden.

Interessanter waren de twee toptitels die dit jaar buiten competitie hun première beleefden. De spraakmakende documentaire ‘Amy’ van Asif Kapadia reconstrueert het veel te korte leven van Amy Winehouse op rijk gestoffeerde en aandoenlijke wijze. Wanneer Kapadia in zijn film de vele getuigenissen onderbreekt en Winehouse laat zingen, krijgen die optredens een andere, uiteraard heel droevige dimensie. Oorverdovend applaus tenslotte klonk er voor ‘Inside Out’, de nieuwe animatiefilm van de befaamde Pixar-studio, over de vijf emoties van een elfjarig meisje die de vorm krijgen van waanzinnig grappige personages. Dit is zowel een kleurrijke kinderfilm als een bijzonder inventieve en interessante studie van de psychologie van een meisje dat zich verloren voelt, en zelfs depressief wordt, wanneer haar ouders met haar naar een nieuwe stad verhuizen. We geven het grif toe: we hebben even hard gehuild als gelachen tijdens ‘Inside Out’.

Inside Out’ komt in België eind juni uit, ‘Amy’ in juli, en ‘Irrational Man’ in augustus. Op alle andere films is het nog wachten tot het najaar.

Ward Verrijcken - op Twitter: @filmWard
Ward Verrijcken werd op zijn tiende door zijn vader voor tv gezet op een regenachtige zondag, voor Hitchcocks 'Rebecca'. Sindsdien wou hij enkel nog praten over cinema, wat hij momenteel doet voor het VRT Journaal, op Radio 1, op Radio 2, op MNM en op deze site.

Onze man in Cannes