Cinderella – Kenneth Branagh

di 24/03/2015 - 07:54 ** Somptueuze Disney-verfilming van het eeuwenoude sprookje, met Cate Blanchett als grote attractie. De Oscarwinnares speelt met diabolisch genoegen de boze stiefmoeder, in een voor de rest nogal ouderwetse en sentimentele film.

cinderella kenneth branagh cate blanchett lily james sprookje disney film recensie ward verrijcken

De nogal tranerige proloog zet meteen de toon. In een lang vervlogen tijd verliest de kleine Ella haar moeder. Op haar sterfbed geeft die haar dochter nog de goede raad mee om altijd “vriendelijk en dapper” te zijn. Maar dat valt niet mee wanneer Ella’s vader hertrouwt met een volwaardig kreng, dat ook haar twee gemene dochters in het huishouden introduceert.

Wanneer Ella’s vader niet veel later ook aan z’n einde komt, wordt Ella overdag verbannen naar de keuken en ’s nachts naar de zolder. In haar rol van dienstmeid— zeg gerust slavin —krijgt ze een nieuwe naam: Cinderella, omdat ze altijd zo vuil is van de as (in het Engels: de cinders) van de open haard die ze moet aansteken.

Passieve Assepoester

Het script probeert het klassieke sprookje niet heruit te vinden, zoals dat vorig jaar wel het geval was met Doornroosje in de Disney-productie ‘Maleficent’. Toen trok Angelina Jolie het laken naar zich toe als het booswicht, en werd het verhaal vanuit haar standpunt verteld. Nu draait alles rond de schuchtere emancipatie van het eerder passieve personage van Assepoester, die haar lot geduldig blijft ondergaan tot ze gered wordt door de goede fee en later door de prins op het bal. In die zin sluit deze film goed aan bij de Disney-animatieprent uit 1950.

Feministen vinden dat geen goeie zaak: deze film zou jonge kijkers niet aanmoedigen om zelf hun leven te beteren. De boodschap zou dan zijn dat als je lief blijft glimlachen en toevallig gezegend bent met blonde manen en een perfect figuur, de prins op het witte paard wel zal langskomen en je een leven vol rijkdom en geluk cadeau doet. De kritiek is niet helemaal onterecht, maar aangezien Kenneth Branagh resoluut voor een trouwe adaptatie van de vertelling koos, kon het sprookje nu ook weer niet te drastisch herschreven worden. ‘Cinderella’ moet gezien worden als fantasie, als een archaïsche en net daarom zo charmante portie escapisme.

Heerlijke Cate Blanchett

De aankleding van de film is adembenemend, op het kitscherige af zelfs, met overweldigende decors van de grote Dante Ferretti en opulente kostuums van Sandy Powell. Vooral de garderobe van Cate Blanchett is waanzinnig, maar in de goede zin: de actrice draagt de brede avondjurken als ware het wapendracht. Blanchett is voorspelbaar fantastisch, haar ijzige vertolking is even intrigerend als angstaanjagend, perfect om Cinderella en het jonge bioscooppubliek de stuipen op het lijf te jagen. De Australische topactrice laat op de juiste momenten breekbaarheid zien en geeft zo enige motivatie aan het gedrag van het boze stiefmoeder— om daarna weer heerlijk brutaal, door een door slecht, uit de hoek te komen.

De cast wordt verder opgevuld door grote namen als Helena Bonham Carter, Sir Derek Jacobi en Stellan Skarsgård, maar echt veel krijgen zij niet te doen met hun ondergeschreven rollen. Als Cinderella en haar droomprins staan TV-acteurs Lily James (uit ‘Downton Abbey’) en Richard Madden (uit ‘Game of Thrones’) fotogeniek en foutloos te wezen, ook al verliezen ze hun autoriteit zo gauw Blanchett weer in beeld stapt. Alle dialogen verdrinken in de veel te nadrukkelijke score van een opgefokte Patrick Doyle.

Ward Verrijcken - op Twitter: @filmWard
Ward Verrijcken werd op zijn tiende door zijn vader voor tv gezet op een regenachtige zondag, voor Hitchcocks 'Rebecca'. Sindsdien wou hij enkel nog praten over cinema, wat hij momenteel doet voor het VRT Journaal, op Radio 1, op Radio 2, op MNM en op deze site.

[‘Cinderella’ – Regie: Kenneth Branagh met o.a. Lily James, Richard Madden, Cate Blanchett, Stellan Skarsgård en Helena Bonham Carter. 1u53]