The Voices - Marjane Satrapi

di 10/03/2015 - 10:16 ** Ryan Reynolds overtuigt vriend en vijand als een man die worstelt met de stemmen in zijn hoofd. Maar vergist u zich niet: dit is wel degelijk om te lachen. Meestal.

the voices marjane satrapi ryan reynolds gemma arterton anna kendrick komedie horror drama recensie ruben nollet

Op de verschepingsafdeling van de badkuipfabriek waar Jerry, het hoofdpersonage uit ‘The Voices’, een job gevonden heeft, draagt iedereen een roze overall en rijdt rond op roze vorkheftrucks. Jerry’s hele wereld baadt in kleurtjes die uit een catalogus voor baby- en peuterkleren geplukt zijn. In zijn huis is het eeuwig zomer. Het meisje dat hij graag ziet, komt hem voor als een engel, met vleugels en halo. En zijn huisdieren praten met hem.

Er gebeuren vreemde dingen met Jerry als hij zijn pillen niet slikt. Dr. Warren, de therapeut die hij wekelijks bezoekt, drukt hem nochtans op het hart dat hij die medicijnen moet nemen, omdat ze zijn geestelijke evenwicht op peil houden. Anderzijds heeft zijn rosse kat, Mr. Whiskers, ook overschot van gelijk als hij zegt dat Jerry in een donkere en eenzame wereld zal binnenstappen als hij de goeie raad van dokter Warren opvolgt. Damned if you do and damned if you don’t, en zo loopt het ook.

Maf en knuffelbaar

In ‘The Voices’ waagt Marjane Satrapi — u kent haar van de getekende autobiografie ‘Persepolis’ — zich aan een verhaal dat van verschillende walletjes eet. Aanvankelijk presenteert de film zich als een olijke komedie, een maffe historie over een knuffelbare verlegen man. Tijdens de gesprekken met Dr. Warren krijgt hij er een dramatische kant bij, als blijkt dat Jerry’s moeder ook stemmen hoorde. En op een bepaald moment trekt hij ook een soort horrorpakje aan, al is het nooit Satrapi’s bedoeling om de kijker de stuipen op het lijf te jagen.

Een cruciaal ingrediënt in die hele mix heeft de cineaste alvast helemaal juist: de cast. Anna Kendrick is haar beminnelijke zelf en Gemma Arterton overtuigt probleemloos als de bloedmooie maar hatelijke secretaresse voor wie Jerry een boontje heeft. ‘The Voices’ is echter in de eerste plaats de show van Ryan Reynolds, en de acteur grijpt de kans met beide handen om te tonen dat hij meer in zich heeft dan romantische komedies, platte lolbroekerij of superhelden. Wat hij hier laat zien, doet denken aan Jim Carrey’s betere dramatische werk.

Satrapi zelf heeft echter de nodige moeite om te jongleren met de verschillende toonaarden van het bizarre verhaal. De afzonderlijke scènes zijn op zich wel geestig of geschift of pakkend, maar de constructie die ze ermee bouwt, ziet er niet altijd solide uit.

Ruben Nollet
Ruben Nollet schrijft over film voor onder meer Cobra.be, deredactie.be, De Tijd, P-Magazine en CineNews. Hij is van kindsbeen af een horrorfan, wat hem in het begin de nodige nachtmerries bezorgde. Vandaag is hij echter een volstrekt evenwichtige persoonlijkheid.

[‘The Voices’ – van Marjane Satrapi met Ryan Reynolds, Gemma Arterton, Anna Kendrick, Jacki Weaver, Ella Smith, Paul Chahidi, Stanley Townsend, Sam Spruell, Valerie Koch – 1u43]