Réalité - Quentin Dupieux

di 24/02/2015 - 10:38 *** Welke quotering verdient een krankzinnig vertelexperiment als ‘Réalité’? Ik zou het eerlijk gezegd niet weten. Laten we het erop houden dat u nooit eerder iets vergelijkbaars hebt gezien.

film recensie ruben nollet realite quentin dupieux alain chabat jonathan lambert elodie bouchez kyla kenedy jon heder eric wareheim john glover lola delon

Een mollige man met een zwarte baard rijdt rond in een open legerjeep. Hij draagt een verfijnde sjaal en als hij na een lange rit uitstapt, merken we dat hij zelfs volledig in vrouwenkleren gehuld is, inclusief hoge hakken. Hij klopt aan bij een huis, een oude man opent de deur. “Bent u de oude man die in dit huis woont?” vraagt de bebaarde man. “Jazeker,” antwoordt de oude man. “Wat kan mij dat in godsnaam schelen?” roept de bebaarde man, hij snelt met grote stappen terug naar zijn jeep en rijdt weer weg.

De wakkere wereld en andere neveneffecten

Even later blijkt dat die bizarre scène een droom is en dat de bebaarde man, een schooldirecteur, eigenlijk in het kantoor van zijn therapeut zit. Dat lijkt een en ander in een logisch kader te plaatsen, ware het niet dat de man in zijn droom ook een auto is gepasseerd waarin op de achterbank een jong meisje zat  dat  hem in het echt heeft gezien. In die jeep, met vrouwenkleren aan. Waarmee we meteen ook bij de centrale vraag zijn gekomen die de Franse regisseur Quentin Dupieux stelt.: Wat is dat eigenlijk, ‘in het echt’? Bestaat er zoiets als realiteit? Of beleven we alles per definitie subjectief, zodat er geen wezenlijk verschil is tussen droom, fictie, hallucinatie en de wakkere wereld.

Dupieux heeft zich altijd al laten kennen als een grote fan van absurde humor en surreële ideeën. Een bloemlezing uit zijn merkwaardige oeuvre: zijn debuut ‘Nonfilm’ ging over een acteur die wakker schiet tijdens de opnames van een film die hij niet snapt, ‘Rubber’ had het (onder meer) over een telepathische en moordzuchtige autoband, in ‘Wrong’ gaat een man op zoek naar zijn verdwenen hond en dreigt waanzinnig te worden.
 

Onvatbaar

In ‘Réalité’ borduurt Dupieux verder op de thematiek van de geschifte onvatbaarheid van het leven. Het betekent wel dat je bereid moet zijn om mee te stappen in de eigenzinnige visie die de cineast etaleert. Zijn films zijn grappig, maar zonder ooit een echte grap te vertellen. De humor vloeit eerder voort uit de aaneenschakeling van geflipte situaties en het maffe gedrag van de personages. Wat moeten we anders denken van een filmproducent die bereid is om een project te ondersteunen op voorwaarde dat de regisseur het perfecte — 'Oscarwaardige' — gekrijs kan produceren? Of van een dermatoloog die vol droge plekken staat en een kookprogramma mag presenteren?

‘Réalité’ is cinema als origami, of zelfs als quantumfysica. Zeer moeilijk in te schatten, maar absoluut uniek.
 

Ruben Nollet
Ruben Nollet schrijft over film voor onder meer Cobra.be, deredactie.be, De Tijd, P-Magazine en CineNews. Hij is van kindsbeen af een horrorfan, wat hem in het begin de nodige nachtmerries bezorgde. Vandaag is hij echter een volstrekt evenwichtige persoonlijkheid.

[‘Réalité’ – van Quentin Dupieux met Alain Chabat, Jonathan Lambert, Élodie Bouchez, Kyla Kenedy, Jon Heder, Eric Wareheim, John Glover, Lola Delon – 1u35]