Het lied van de zee

di 17/02/2015 - 09:16 **** Regisseur Tomm Moore put in zijn nieuwe animatieparel alweer gretig uit de Keltische mythologie. Het resultaat is even pakkend als adembenemend. Geef de man een Oscar!

film recensie animatiefilm song of the sea het lied van de zee tomm moore ierland selkie

Volgend weekend worden de Oscars uitgereikt en dit jaar moeten we het zonder Belgische kanshebber stellen. Of liever zonder een echt Belgische productie. In de categorie beste animatiefilm zit namelijk een kunststukje dat flink wat Belgische chromosomen in het DNA heeft: ‘Song of the Sea’ (in de Nederlandstalige versie wordt dat ‘Het lied van de zee’).

De Ierse regisseur Tomm Moore sleepte in 2010 ook al een nominatie in de wacht met ‘The Secret of Kells’. Toen moest hij de duimen leggen voor de Pixar-publiekslieveling ‘Up’. Deze keer maakt hij echter veel meer kans, in die mate zelfs dat het een grote ontgoocheling zou zijn mocht een concurrent met de prijs gaan lopen. Want zeg nu zelf, waarom zou je een — weliswaar goed gemaakt — serieproduct als ‘How to Train Your Dragon 2’ onderscheiden?

Selkiebloed

Net zoals in ‘The Secret of Kells’ zoekt Moore inspiratie in de Keltische mythologie. Daarin vind je bijvoorbeeld de figuur van de selkie, verleidelijke wezens die als zeehonden in zee leven, maar hun huid kunnen afgooien om als mensen op het land te stappen. Volgens de overlevering is een vrouwelijke selkie die haar huid aan een menselijke man verliest, verplicht om met hem te trouwen. Of het zo gegaan is in het geval van het gezin waarmee we kennis maken in ‘Het lied van de zee’, weten we niet. Maar het is een feit dat er selkiebloed in de aderen van de kinderen stroomt.

Sinds de geboorte van zijn zusje Saoirse zes jaar geleden moet Ben het zonder mama stellen. Dat verdriet projecteert hij op het jonge meisje, ook al had hij zijn moeder beloofd om een goeie broer te zijn. Het helpt ook niet dat hun vader, vuurtorenwachter Conor, destijds depressief is geworden en maar niet uit die emotionele put geraakt. Wanneer hun oma besluit dat het genoeg geweest is en de kinderen komt halen om in Dublin te wonen, blijkt dat Saoirse een belangrijke magische rol te vervullen heeft.

Keltisch-kubistisch

Mocht u ‘The Secret of Kells’ ooit gezien hebben, dan weet u dat Moore een volstrekt eigen visie op animatie heeft, een verfrissende look die nergens anders mee te vergelijken valt. In ‘Het lied van de zee’ gaat hij nog verder op het ingeslagen pad, tot groot plezier van het publiek. Elke tekening is een magnifieke ontdekking, alsof je bladert in een sierlijk Keltisch-kubistisch prentenboek. De stijl valt nog het best te vergelijken met het werk van de Amerikaanse comic-artiest Mike Mignola — zie onder meer ‘Hellboy’ — met als voornaamste verschil dat Moore meer met helle kleuren en minder met scherpe contrasten werkt.

Het is vooral als verteller dat Moore een grote stap voorwaarts zet. Waar ‘The Secret of Kells’ amper kon verbergen dat zijn verbluffende beeldenpracht een mager verhaaltje bevatte, houdt ‘Het lied van de zee’ wel moeiteloos de aandacht vast. En Moore heeft er niet eens de onophoudelijke stroom gags en grapjes voor nodig die zijn Amerikaanse collega’s kenmerken. ‘Het lied van de zee’ gutst en klotst bovendien van de voelbare magie waarnaar de Japanse studio Ghibli — zie sinds vorige week nog ‘When Marnie Was There’ — de laatste jaren vergeefs op zoek is.

Nog een leuk weetje: de pub waar vader Conor zijn verdriet verdrinkt, heet O Morda, wat de Gaelische naam is voor Moore. Het betekent zoiets als ‘nobel’.

Ruben Nollet
Ruben Nollet schrijft over film voor onder meer Cobra.be, deredactie.be, De Tijd, P-Magazine en CineNews. Hij is van kindsbeen af een horrorfan, wat hem in het begin de nodige nachtmerries bezorgde. Vandaag is hij echter een volstrekt evenwichtige persoonlijkheid.

'Het Lied van de Zee', regie: Tomm Moore, Ierland, werd dit weekend getoond op het Anima Festival in Brussel en speelt deze week in enkele kleinere filmzalen in België.