Elle ne pleure pas, elle chante - Philippe de Pierpont

di 15/11/2011 - 08:57 Een goedbedoelde Belgische productie over de verwoestende gevolgen van seksueel misbruik gaat totaal de mist in door een pover scenario en dito vertolkingen.

Ward Verrijcken film elle ne pleure pas elle chante philippe de pierpont recensie ward verrijcken

Er zijn zo van die films die je absoluut goed WILT vinden. Neem nu het in Wallonië reeds uitgebrachte ‘Elle ne pleure pas, elle chante’: een moedige productie, want over het lastige onderwerp van seksueel misbruik, en bovendien communautair interessant wegens de sleutelrol van Marijke Pinoy. Maar na de prachtige openingsscène valt het geheel, dat op papier zo boeiend leek, als een kaartenhuisje in mekaar.
Regisseur Philippe de Pierpont belooft heel veel met die eerste paar minuten. We zien de nachtelijke autorit van een corpulente, ogenschijnlijk welgestelde man, heel dreigend gefilmd vanuit afstandelijke camerastandpunten. En jawel: het heerschap wordt op spectaculaire wijze van de weg gemaaid. Straffe kost, één van de meest intrigerende prologen uit de recente Belgische cinema. But it’s all downhill from there.

Levenslange trauma’s

Wanneer haar papa in coma in het ziekenhuis ligt, komt de 27-jarige Laura een rekening vereffenen. Haar veelvuldige bezoeken dienen om haar hart te luchten. In tranerige, slecht geschreven monologen herinnert Laura haar vader aan zijn handtastelijkheid. Hoe hij ’s nachts in haar bedje kroop en haar levenslange trauma’s bezorgde. Want haar problematische relatie met mannen, die ze vooral lijkt nodig te hebben voor de seks en minder voor de affectie, duwt haar steeds verder de eenzaamheid in.
Bovendien vermoedt Laura dat haar broer, die zelf twee kindjes heeft, de fouten van de vader zou kunnen herhalen. Maar broerlief wordt een onverwachte bondgenoot wanneer de geheimen uit het verleden onthuld worden. Laura’s moeder, daarentegen, reageert op de slechtst mogelijke manier: ze beschuldigt haar dochter van waanideeën en weigert haar echtgenoot door het slijk te laten halen.

Ongewild hilarisch

De confrontatie tussen moeder en dochter zou het emotionele hoogtepunt moeten opleveren van ‘Elle ne pleure pas, elle chante’, maar dat is buiten het belabberde acteerwerk gerekend. Erika Sainte heeft de dramatische bagage niet in huis om haar hoofdrol enige diepgang te geven. Dat blijkt al snel, in de scènes aan het ziekenhuisbed, en haar vertolking wordt op de duur ergerlijk oppervlakkig.
Voor Marijke Pinoy, als de versteende moeder, was ik echt aan het duimen. Haar fysieke verschijning klopt en initieel overtuigt ze met haar radeloze blik. Maar wanneer er geroepen en getierd moet worden, gaat Pinoy er als vanouds zo ver over dat haar harde werk ongewild hilarisch wordt.
‘Elle ne pleure pas, elle chante’ gaat over een gezin dat implodeert, vier volwassen levens die verwoest worden door de last van het verleden. Maar de zeurderige verteltoon en ondermaatse vertolkingen maken de film vervelend en op geen enkel moment doorleefd.
De makers gaan er trouwens (terecht) van uit dat hun film in Vlaanderen geen publiek zal vinden: ‘Elle ne pleure pas, elle chante’ komt slechts op één print uit in Gent, vandaag in Studio Skoop en vanaf 7 december in de Cartoons.

Ward Verrijcken

["Elle ne pleure pas, elle chante" – Regie: Philippe de Pierpont met o.a. Erika Sainte, Jules Werner en Marijke Pinoy vanaf 15.11.2011 in Studio Scoop Gent]
 

 

Trailer "Elle ne pleure pas, elle chante"

Trailer "Elle ne pleure pas, elle chante"