Wat is het mooiste gedicht?

vr 16/01/2015 - 14:08 Stem mee voor de Herman de Coninck Publieksprijs en kies je favoriet van Geert Buelens, Els Moors, Leonard Nolens, Maud Vanhauwaert of Peter Verhelst. Het winnende gedicht komt eind deze maand op een mooie affiche.

herman de coninck publieksprijs poëzie gedichtendag boek.be els moors maud vanhauwaert geert buelens peter verhelst leonard nolens

Lees hier alles over de genomineerde dichtbundels

Peter Verhelst, Leonard Nolens, Els Moors, Maud Vanhauwaert  en Geert Buelens zijn de vijf dichters die kans maken op de Herman de Coninckprijs 2015 voor de beste dichtbundel.

Uit elk van de vijf genomineerde bundels maakt één gedicht kans op de Herman de Coninck Publieksprijs voor het mooiste gedicht. Het gedicht met de meeste stemmen komt op een mooie poster, vormgegeven door Gert Dooreman, die je op Gedichtendag, donderdag 29 januari, gratis in de deelnemende boekhandels aangeboden krijgt. En je maakt kans op een boekencheque van 25 €.

Stemmen kan hier tot 23 januari.

De vijf gedichten kunt u hieronder lezen.

Waar het hart is (ID) - Geert Buelens

Een kleine kras
in het hartweefsel

Verder niets
om te klagen
om het verband
door te zagen
waar knippen had volstaan

Je zou je zo graag een centrum
wanen zo graag
weten wat een honk inhoudt

Kleine dingen, zegt men
als van dons, teddy en
wat afgebiesd kan

Waarbij makkelijk wordt voorbijgegaan
aan stempels en papieren
bootjes die kapseizen

Jachtseizoen
het hele jaar door

Els Moors (uit Liederen van een kapseizend paard)

engel leg een nieuw lichaam voor me klaar
gevoed door een verschroeiende kogel in mijn slaap
gedragen door sneeuw

een hoed om met lood en zonlicht in het papier te vlechten
een lange smalle jongen
en ik neem zijn hand

onthutsend zal ik openklappen
klap klap

zoals de zee de hemel neemt
en transformeert
tot zilte wolken
golven stormen  

morgen

Doorsta je - Leonard Nolens

Blijf bang.
Blijf bang en blijf bij je.
Maar blijf van nature gedwongen
de blikseminslag van je vrijheid te strikken
met blote fikken
Doorboor met een tongkus je schrik.

En pak je.
Pak je bijeen.
En recht nu je rug als een straat
van de nor naar de zon en benader het nadir.
Wees voetpunt en opvlucht,
wees licht als een reis zonder koffers.

Doorsta je.
Bestempel je toekomst
met omgangsvormen van afscheid
en neem het met zwier en bedachtzaam vertier.
Je hebt hier alleen maar te goed
wat je morgen te geef hebt.

Maud Vanhauwaert (uit Wij zijn evenwijdig)

Er komt een vrouw naar mij toe. Ze zegt
'wij zijn evenwijdig, raken elkaar in het
oneindige, laten we rennen'.

       Zullen we wachten? Zullen we wachten
       tot de kinderen groot zijn en de aardbeien
       rood, ze zijn te bleek nog, te klein, te hard.
       Zullen we wachten tot de avond valt
       en de nacht waarover wij nog een keer
       willen slapen.

Ze haakt haar arm in de mijne tot een lemniscaat.

        Zullen we wachten op een eerste stap
        zo reusachtig dat je makkelijk een tent
        tussen onze benen spant
        waarin nieuwe kinderen kamperen,
        aardbeien rijpen en niemand nog buiten
        de zomer kan_

En we rennen. Met onze armen
zwaaien wij een maat die bij ons past_

Voor het vergeten - Peter Verhelst

Zolang we niet vergeten, gaat niets verloren.

Laten we dus vergeten, maar alleen
zoals we door te praten iets uiterst traag kunnen laten verdwijnen - daar,
zie je het, zie je het nog nauwelijks, tegen de zon in?

Zolang we niet vergeten dat iets van ons niets verloren mag gaan, eindelijk-

zoals er een zwijgen bestaat dat tegelijk een vorm is van zingen
dat een vorm is van dragen, een lichaam zo te dragen
dat het door ons heen, alsof het uiterst traag voorover valt, iets als glas
onder vel, broos glas, misschien is dat het lichaam
dat als een wijnglas zingend
zwijgend gedragen wil worden, dat wij het zo in de lucht heffen
dat het almaar lichter wordt - daar, zie je het, zie je het nog, nauwelijks
tegen de zon in?

-brengen de kleuren waarin het breekt ons misschien naar huis terug.