Ode aan Last Post

Belga
di 07/07/2015 - 14:11 Wim Opbrouck is intendant en ceremoniemeester van de 30.000e Last Post in Ieper. Vooraf brengt hij een 'Ode aan de Ode'. Over de hele wereld wordt de plechtigheid mee gevierd.

Al sinds 1928 weerklinkt elke avond onder de Ieperse Menenpoort de Last Post. Het is wereldwijd de enige plechtigheid die al zo lang dagelijks voor een publiek wordt opgevoerd.

Oorspronkelijk kondigde de Last Post het einde van de dag aan, nu is het vooral een eerbetoon geworden aan de gesneuvelden.

Met een speciale plechtigheid willen de provincie West-Vlaanderen en de Last Post Association een ode brengen aan dat dagelijkse eerbetoon.  Het voorbeeld wordt gevolgd in meer dan 200 brandweerkazernes in onder meer Frankrijk, Duitsland, India, Canada, Nieuw-Zeeland en het Verenigd Koninkrijk.

Tijdens de live uitzending op televisie zullen er ook beelden te zien zijn vanuit al die verschillende landen.

Meer op www.gonewest.be

Als de Last Post wordt geblazen, staan de sterren en planeten stil.
De wind houdt de adem in, de regen stopt, de maan verbleekt.
Er is vrede op aarde, er hangt weemoed in de lucht.
Uit de hemel slaat een mededogen over alle hoofden neer.
De klaroenen klinken als misthoorns.
Uit de nevels staan de doden op, zacht en teder.
Er dwarrelt sterrenstof. Rozenblaadjes. Klaprozen.
Alles is rustig onder de Menenpoort, maar de vrede heeft een valse schijn.
De Last Post blaast ons terug, naar de oude wereld van dodenakkers, en vertrapte weidegrond, de stank die over de slagvelden hangt.
In de modder van de loopgraven drijven wolken mosterdgas.
De horror van de Eerste Wereldoorlog is een opengesperde muil.
Een stille kreet bestorven in de monden van duizenden verloren zielen.
Jonge mannen gebeiteld in een koude, kille lijst van namen.
Gestorven voor het vaderland, beweend in het moederland.
Elke avond om 20.00 u. stipt blazen klaroeners de namen weer tot leven.
Een laatste eresaluut voor de gevallenen, het einde van de werkdag.
Daarna klinkt de reveille, het ontwaken, opstaan en weer doorgaan.
De eeuwige wederkeer, schepping, rijping, dood.
Generaties verdwijnen, verhalen verdampen,
maar de herinnering mag nooit vergaan.
De Last Post herinnert niet alleen, zij houdt de hoop in stand.
Zij roept de stad en de wereld tot de orde.
Onder de Menenpoort voltrekt zich avond na avond een volstrekt legitiem ritueel.
Opdat wij nooit zullen vergeten, maar vooral opdat wij tot in de eeuwen der eeuwen zullen inzien, dat elke oorlog, waar ook ter wereld, een aanslag is op het fundament van onze beschaving.

Wim Opbrouck